Sprawdzony w boju. Europejski pocisk uderzy dalej

W styczniu holenderskie przedsiębiorstwo Destinus zaprezentowało pocisk manewrujący Ruta Block 2. W stosunku do wersji wyjściowej zwiększono masę głowicy bojowej (ze 150 do 250 kg) oraz istotnie wydłużono zasięg (z około 300 do ponad 700 km). Wzrost osiągów uzyskano dzięki zmianie płatowca. Zamiast kadłuba o profilu cylindrycznym zastosowano konstrukcję o przekroju prostokątnym, zwiększając kubaturę pocisku. Zastosowano składane skrzydła oraz usterzenie. Do startu z mobilnej wyrzutni lub 40-stopowego kontenera ISO wykorzystywany jest silnik rakietowy na paliwo stałe. Głównym źródłem napędu w locie z prędkością marszową jest mały silnik odrzutowy.

W Block 2 wprowadzono układ nawigacji wizualnej (ang. Visual Navigation System, VNS) dostarczany przez hiszpańskie przedsiębiorstwo UAV Navigation, podmiot zależny holdingu Grupo Oesía. VNS uzupełnia powszechnie stosowane systemy nawigacji satelitarnej i bezwładnościowej. PonadtoRuta Block 2 utrzymała układ naprowadzania w końcowej fazie lotu. Optoelektroniczną głowicę obserwacyjną wyposażono w detektor podczerwieni, a także moduł sztucznej inteligencji do automatycznego rozpoznawania celów (prawdopodobnie dostarczony przez Shield AI, partnera przemysłowego Destinusa). To sprawia, że pocisk Ruta Block 2 może dolatywać do celu autonomicznie lub według poleceń operatora.

Długi miecz Europy

Nie minęło pół roku od premiery Ruty Block 2, nim Destinus ogłosił uruchomienie prac nad kolejnym wariantem rozwojowym pocisku. Ruta Block 3 ma zachować wszystkie zalety wcześniejszych wersji, a przy tym będzie dysponować zasięgiem ponad 2 tys. km. Block 3 otrzyma moduł nawigacji, który ustala położenie geograficzne pocisku na podstawie trójwymiarowej mapy terenu (ang. Terrain Contour Matching, TERCOM). To zwiększa precyzję nawigacji bezwładnościowej oraz odporność pocisku na działanie systemów walki radioelektronicznej (WRE), które zakłócają działanie GPS. Kształt płatowca wskazuje na zamiar redukcji skutecznej powierzchni odbicia fal radiowych.

Dziś wersja Block 1 jest wytwarzana seryjnie w Niderlandach. Uruchomienie produkcji Block 2 jest planowane na bieżący rok, po zakończeniu testów na Ukrainie. Ten wariant będzie też produkowany przez spółkę celową (ang. joint venture) Rheinmetall Destinus Strike Systems z siedzibą w Unterlüß w Niemczech. Jak poinformowano w komunikacie prasowym Destinusa, badania w locie pocisku Ruta Block 3 mają ruszyć w przyszłym roku. Gdy ten etap zostanie zakończony, Ruta Block 3 otrzyma zielone światło do produkcji seryjnej. Biuro prasowe Destinusa podkreśla w pełni europejski rodowód oraz łańcuch dostaw wszystkich wersji Ruty, a także brak amerykańskich ograniczeń eksportowych (patrz ustawy International Traffic in Arms Regulations, ITAR). Dotyczy to także podzespołów tak wrażliwych jak silniki odrzutowe.

Partnerem Destinusa w projekcie Ruta Block 3 jest ukraińska platforma rządowa Brave1, która skupia tamtejsze start-upy i przedsiębiorstwa sektora obronnego. Celem zrzeszenia jest szybkie wyszukiwanie, wspieranie rozwoju i wdrażanie efektywnych kosztowo, nowoczesnych rozwiązań technicznych na rzecz Sił Zbrojnych Ukrainy. Podmioty sieci Brave1 opracowały szereg lądowych i powietrznych systemów bezzałogowych, układów zbierania i obróbki danych, a także systemów walki radioelektronicznej. Doświadczenie bojowe Sił Zbrojnych Ukrainy, w tym w prowadzeniu uderzeń na rosyjskim głębokim zapleczu, może istotnie przyspieszyć rozwój oraz wdrożenie do służby pocisku Ruta Block 3.

Zamiarem Destinusa jest wytwarzanie pocisków manewrujących w trzech lokalizacjach w Europie. Macierzysta fabryka w Niderlandach pozostanie głównym ośrodkiem projektowym i produkcyjnym. Zakład RDSS w Niemczech uruchomi wytwarzanie środków bojowych na dużą skalę, w tym dla zagranicznych klientów Destinusa. Montaż pocisków Ruta Block 2 ma ruszyć w tym lub przyszłym roku. Pierwsze środki bojowe w wersji Block 3 zjadą z linii po wykonaniu kompletu badań. Ukraińskim wkładem do projektu będzie nie tylko zbieranie danych w warunkach bojowych i transfer wybranych rozwiązań technicznych. W tamtejszych fabrykach będą wytwarzane kluczowe podzespoły tego systemu uzbrojenia.

Sprawdzony na Ukrainie

Destinus Group BV to spółka sektora aerospace założona w 2021 roku w Payerne w Szwajcarii. W przeszłości głównym obszarem działalności firmy były naddźwiękowe oraz hipersoniczne platformy lotnicze, a także nowatorskie silniki lotnicze zasilane wodorem. Dziś Destinus koncentruje się na budowie wojskowych bezzałogowców i pocisków manewrujących. W 2024 r. siedzibę przeniesiono do Hengelo w Niderlandach, by ominąć szwajcarskie bariery prawne dla eksportu uzbrojenia.

Pocisk manewrujący Ruta przeszedł chrzest bojowy na Ukrainie w październiku 2025 r., o czym wówczas poinformował prezydent Wołodymyr Zełenski. Według dostępnych informacji Destinus może wytwarzać około 2 tys. pocisków rocznie. Ta liczba może wzrosnąć, jeśli do łańcucha dostaw dołączą kolejni partnerzy międzynarodowi. Holenderska firma opracowała też kompaktowy pocisk manewrujący Kryla do uderzeń saturacyjnych oraz bezzałogowiec przechwytujący Hornet. Co istotne, dzięki dokonaniu kilku przejęć Destinus wytwarza własne silniki odrzutowe, które stanowią wąskie gardło w produkcji pocisków manewrujących.