Ukraińskie drony eliminują rosyjską i koreańską artylerię

Wspomniana jednostka ma na swoim koncie wiele zdobyczy, jeżeli chodzi o rosyjską technikę wojskową, w tym różnego typu artylerię. Swego czasu była ona także bardzo aktywna w wykrywaniu i eliminowaniu pozyskanych z Korei Północnej pojazdów używanych przez Rosjan. Mowa tutaj o działach samobieżnych M1989 Koksan, które zaatakowano na terenie obwodu ługańskiego oraz zaporoskiego, kiedy Nemezis był jeszcze pułkiem.

W styczniowych nagraniach z ataków widzimy, że jednostka za pomocą bezzałogowców podjęła się eliminacji m.in. rosyjskich wyrzutni rakietowych BM-21 Grad i termobarycznych TOS-1A, ale także jednej północnokoreańskiej M-1991. Ukraińcy deklarują zniszczenie w ostatnim czasie łącznie 9 wieloprowadnicowych wyrzutni rakietowych, jednak część z nagrań niekoniecznie to potwierdza. Mimo to większość z nich wskazuje przynajmniej na skuteczne porażenie pojazdów.

Ciekawostką jest zaatakowanie przez Ukraińców niemałej liczby ciężkich miotaczy ognia TOS-1 (bo tak określa się w Rosji tego typu wyrzutnie) w krótkim czasie. Jakiś czas temu batalion systemów bezzałogowych Buława pochwalił się prawdopodobnie pierwszym zniszczeniem takiego pojazdu na rosyjskim terytorium (obwód biełgorodzki).

Tym samym w ostatnich tygodniach Rosjanie utracili bezpowrotnie kilka cennych wyrzutni TOS-1A, których produkcja stale trwa, ale raczej nie jest ona znaczna. Dotychczas, według serwisu Oryx, Rosjanie mieli łącznie utracić bezpowrotnie przynajmniej 29 TOS-1A, a kolejne sześć zostało uszkodzonych. Można spodziewać się, że wynik ten niedługo się poprawi.

Co ciekawe, ukraiński sztab generalny straty wszystkich pojazdów rodziny TOS (TOS-1, TOS-1A oraz TOS-2) określił na ponad 100 sztuk. Zgodnie z tym Rosjanie utraciliby znacznie więcej wyrzutni niż mieli posiadać przed rozpoczęciem inwazji na Ukrainę. Przynajmniej od lata zeszłego roku do linii wdrażany jest najnowszy wariant w postaci TOS-3 Drakon/Dragon.

TOS-1A Sołncepiok to samobieżna wieloprowadnicowa wyrzutnia pocisków rakietowych kalibru 220 mm, bazująca na zmodyfikowanym podwoziu czołgu T-72. Stanowi nowocześniejszą wersję systemu TOS-1M Buratino. Pojazdy te bywają nazywane ciężkimi miotaczami ognia ze względu na główny typ środka bojowego – dysponujące zasięgiem 6–10 km rakietowe pociski z głowicą termobaryczną. Rosjanie mieli także opracować rakiety o zasięgu wydłużonym nawet do 15 km. Obecnie mają trwać prace nad dalszym zwiększeniem zasięgu. Standardowy zestaw TOS-1A Sołncepiok składa się z jednej 24-prowadnicowej wyrzutni pocisków rakietowych (BM-1) i dwóch wozów amunicyjnych TZM-T z zapasem 24 pocisków (po 12 w każdym pojeździe). Czas uzupełnienia amunicji w TOS-1A wynosi 24 minuty. Masa własna pojazdu wynosi 46 ton.

Przeznaczeniem TOS-1 jest niszczenie umocnień, siły żywej i lekko opancerzonych pojazdów przeciwnika, a także wspieranie oddziałów piechoty i pojazdów bojowych. System był wielokrotnie używany przez wojska rosyjskie, m.in. w Afganistanie oraz podczas II wojny w Czeczenii. Został też wykorzystany bojowo przez siły irackie w 2014 r., gdzie niszczył pola minowe w trakcie bitwy o Tikrit. Obecnie systemy TOS-1 znajdują się na wyposażeniu armii Kazachstanu, Rosji, Iraku, Algierii, Ukrainy, Syrii oraz Azerbejdżanu. Jego rozwinięciem jest system TOS-2 Tosoczka wykorzystujący podwozie samochodu ciężarowego Ural-63706-0120. Obecnie trwają prace nad nową odmianą w postaci TOS-3 Dragon.

M-1991 to północnokoreańska wieloprowadnicowa wyrzutnia rakiet kal. 240 mm. Zestaw stanowi ewolucję wcześniejszych wyrzutni typów M-1985 i M-1989. Liczbę luf zwiększono do 22 z 12. Według analityków podstawowym środkiem bojowym są przejęte od poprzedników niekierowane pociski rakietowe o maksymalnym zasięgu 43 km. Powstał również zmodernizowany wariant o nazwie Dżucze 100, nazwany tak na cześć setnej rocznicy narodzin Kim Ir Sena. Najnowsza wersja miała zostać zintegrowana z kierowanymi pociskami rakietowymi o zasięgu określanym na 60-65 km.

Podwozie stanowią chińskiej produkcji samochody ciężarowe Sino Howo lub Shacman Steyr. Część pojazdów miała zostać poddana modernizacji, w toku której wymieniono nośnik na tożsamy z wyrzutnią M-1992. Przypuszczalnie jest to wariant Tatry 815 wykorzystywanej w czechosłowackim zestawie RM-70. Obsługa licząca sześciu żołnierzy przebywa w nieopancerzonej kabinie. Wyrzutnia M-1991 (oraz jej pochodne) ma znajdować się na uzbrojeniu sił zbrojnych Korei Północnej, Iranu oraz Mjanmy.

BM-21 Grad to radziecka samobieżna wieloprowadnicowa wyrzutnia rakiet kalibru 122 mm opracowana na początku lat 60. XX w. w celu zastąpienia systemu BM-14. Grad posiada 40 wyrzutni pocisków rakietowych, po 10 w czterech rzędach, które w zależności od typu efektora mogą zostać wystrzelone na odległość 20-45 km. Prowadnice mogą być naprowadzane elektrycznie lub ręcznie, a czas wystrzelenia pełnej salwy wynosi 20 sekund.

Wyrzutnię osadzono na podwoziu samochodu ciężarowego Ural-375D z napędem 6x6. Napędza go chłodzony cieczą silnik benzynowy w układzie V8 o mocy 180 KM. Na drodze utwardzonej pojazd osiąga prędkość maksymalną 75 km/h, zaś jego zasięg wynosi 750 km. Później rozpoczęto instalację wyrzutni na podwoziu Ural-4320, również w konfiguracji 6x6. Obecnie BM-21 to najbardziej rozpowszechniona wieloprowadnicowa wyrzutnia rakiet na świecie, która doczekała się wielu wersji lokalnych, takich jak czechosłowacka RM-70 czy polska WR-40 Langusta.