Rosjanie stracili na własnym terenie ciężki miotacz ognia

Nagrania z ataku na wspomniane rosyjskie pojazdy zostały opublikowane kilka dni temu w mediach społecznościowych wspomnianej jednostki. Do eliminacji wyrzutni TOS-1A (określanej w Rosji ciężkim miotaczem ognia) wykorzystano kilka bezzałogowców FPV, które skutecznie doprowadziły do unieruchomienia wozu oraz detonacji składowanej w nim amunicji termobarycznej.

Pierwsza taka strata Rosjan

Przy okazji widzimy, że do „dobicia” wyrzutni potrzebne było kilka dronów, co ukazuje, jak nieproste jest to zadanie. Jest to prawdopodobnie pierwsza tego typu strata dla Rosjan na ich terenie, ukazująca skalę dystansu, na jakim mogą działać ukraińscy operatorzy BSP. Dotychczas, według serwisu Oryx, Rosjanie mieli łącznie utracić bezpowrotnie przynajmniej 29 TOS-1A, a kolejne 6 zostało uszkodzonych. Co ciekawe, ukraiński sztab generalny straty wszystkich pojazdów rodziny TOS (TOS-1, TOS-1A oraz TOS-2) określił na ponad 100 sztuk.

Drugą zdobyczą batalionu Buława w obwodzie biełgorodzkim była armatohaubica 2S19 Msta-S, czyli artyleria już nie tak liczna na froncie (za sprawą dużych strat i zbyt małej, by je pokryć, produkcji). Do jej eliminacji również wykorzystano kilka dronów FPV, o czym pisze ukraiński serwis branżowy Militarnyi. Tutaj straty bezpowrotne Rosjan wynoszą minimum 240 sztuk (a zapewne więcej).

Pociski termobaryczne używane do produkcji amunicji dla dronów

Pozostając jeszcze w temacie rosyjskich wyrzutni rakiet termobarycznych TOS-1A, w listopadzie wspomniany serwis przekazał bardzo ciekawe informacje na temat pocisków do nich. Otóż Rosjanie wykorzystali swego czasu część z nich do produkcji środków bojowych wykorzystywanych w dronach „szturmowych”.

W podobny sposób miano wykorzystywać wcześniej rakiety z amunicją kasetową wykorzystywaną do wyrzutni BM-27 Uragan. Zapewne w obu przypadkach jako bazę posłużyły pociski uszkodzone lub w inny sposób przeznaczone do innego wykorzystania niż pierwotne ich przeznaczenie.

TOS-1A Sołncepiok to samobieżna wieloprowadnicowa wyrzutnia pocisków rakietowych kalibru 220 mm, bazująca na zmodyfikowanym podwoziu czołgu T-72. Stanowi nowocześniejszą wersję systemu TOS-1M Buratino. Pojazdy te bywają nazywane ciężkimi miotaczami ognia ze względu na główny typ środka bojowego – dysponujące zasięgiem 6–10 km rakietowe pociski z głowicą termobaryczną. Rosjanie mieli także opracować rakiety o zasięgu wydłużonym nawet do 15 km. Obecnie mają trwać prace nad dalszym zwiększeniem tej wartości. Standardowy zestaw TOS-1A Sołncepiok składa się z jednej 24-prowadnicowej wyrzutni pocisków rakietowych (BM-1) i dwóch wozów amunicyjnych TZM-T z zapasem 24 pocisków (po 12 w każdym pojeździe). Czas uzupełnienia amunicji w TOS-1A wynosi 24 minuty. Masa własna pojazdu wynosi 46 ton.

Przeznaczeniem TOS-1 jest niszczenie umocnień, siły żywej i lekko opancerzonych pojazdów przeciwnika, a także wspieranie oddziałów piechoty i pojazdów bojowych. System był wielokrotnie używany przez wojska rosyjskie, m.in. w Afganistanie oraz podczas II wojny w Czeczenii. Został też wykorzystany bojowo przez siły irackie w 2014 r., gdzie niszczył pola minowe w trakcie bitwy o Tikrit. Obecnie systemy TOS-1 znajdują się na wyposażeniu armii Kazachstanu, Rosji, Iraku, Algierii, Ukrainy, Syrii oraz Azerbejdżanu. Jego rozwinięciem jest system TOS-2 Tosoczka wykorzystujący podwozie samochodu ciężarowego Ural-63706-0120. Obecnie trwają prace nad nową odmianą w postaci TOS-3 Dragon.

2S19 Msta-S to rosyjska samobieżna armatohaubica kal. 152 mm, opracowana w latach 80. XX wieku jako następca systemów 2S3 Akacja i 2S5 Hiacynt. Główne uzbrojenie stanowi armatohaubica 2A64 z lufą o długości 47 kalibrów, umieszczona w obrotowej wieży osadzonej na podwoziu gąsienicowym. Do samoobrony służy wielkokalibrowy karabin maszynowy NSWT kal. 12,7 mm. Samo podwozie zbudowane zostało z wykorzystaniem podzespołów czołgów T-72 i T-80. Szybkostrzelność Msta-S dochodzi do 8 strzałów na minutę, zaś donośność określa się na 29–36 km.

Jednostkę napędową pojazdu stanowi silnik W-84A o mocy 840 KM, pozwalający na rozpędzenie ważącej 42 tony samobieżnej armatohaubicy do 60 km/h. W przypadku wersji 2S19M1 zastosowano ulepszony silnik W-84AMS, zintegrowano system kierowania ogniem ASUNO oraz dodano system nawigacyjny GLONASS. Wersja 2S19M2/2S33 Msta-SM-2 otrzymała m.in. nową armatohaubicę 2A79 152 mm z dłuższą lufą – L60 (co zwiększyło donośność do ponad 40 km)oraz zwiększono szybkostrzelność do 10 wystrzałów na minutę.