Fakty i Mity o Starlinku

Mity do obalenia:

Mit 1: „Satelity telekomunikacyjne” można zniszczyć, wysyłając rakiety z ziemi lub nanokontrsatelity.

Zniszczenie systemu Starlink jest praktycznie niemożliwe, ponieważ pracuje dla niego kilka tysięcy aktywnych satelitów na niskiej orbicie okołoziemskiej. Zniszczenie pojedynczych obiektów nie ma więc większego znaczenia operacyjnego dla całej sieci, ponieważ z założenia ma ona być redundantna. Konstelacja została więc tak zaprojektowana, by pojedyncze straty były nieistotne, a dodatkowo by można ją było szybko uzupełnić. Pojedyncza rakieta nośna (np. typu Falcon 9) może bowiem wynieść na orbitę kilkadziesiąt satelitów jednocześnie, a starty tych rakiet odbywają się już regularnie.

Precyzyjne zwalczanie satelitów, np. rakietami z Ziemi, byłoby więc mało skuteczne w praktyce, a dodatkowo bardzo drogie i technologicznie złożone. Tym bardziej że dla uzyskania realnego efektu musiałoby być związane z działaniami na dużą skalę. Odtworzenie konstelacji liczbowo jest bowiem o wiele prostsze niż jej „wyczyszczenie”. Dodatkowo to uzupełnianie odbywa się cały czas. Przy projektowaniu systemu Starlink założono bowiem ciągłą wymianę satelitów, tak by starsze jednostki mogły być planowo deorbitowane. Produkcja satelitów jest więc realizowana w sposób ciągły, część z nich jest już gotowa w rezerwie, a część jest w drodze na orbitę. Jest to dodatkowy czynnik, który utrudnia trwałe „wyłączenie” sieci.

Mit 2: Nanosatelity działają krótko i potem tworzą śmieci kosmiczne, stanowiąc zagrożenie dla innych obiektów – np. Międzynarodowej Stacji Kosmicznej

Satelity Starlink po wyłączeniu nie stają się śmieciami kosmicznymi. Mają planowo ograniczoną żywotność (około 5 lat) i są aktywnie usuwane z orbity, spalając się w atmosferze. Ta deorbitacja odbywa się w sposób ciągły i kontrolowany. Po tej operacji nie pozostają żadne trwałe szczątki, które mogłyby zwiększać problem śmieci kosmicznych.

Trzeba również pamiętać, że Międzynarodowa Stacja Kosmiczna ISS (International Space Station) i satelity Starlink funkcjonują na odmiennych wysokościach orbitalnych i w różnych reżimach ruchu, przy zachowaniu stałych minimalnych odległości. Dodatkowo satelity Starlink wykonują aktywne manewry unikania kolizji, a przyjęty przez operatora próg ryzyka kolizji (1×10⁻⁶) jest znacznie ostrzejszy niż standardy branżowe. Dlatego ryzyko dla ISS i innych obiektów orbitalnych jest marginalne, a dzięki procedurom Starlink – jedno z najniższych w całej branży kosmicznej.

Mit 3: „Satelity telekomunikacyjne” można zakłócić – atakując je laserem lub stosując bardzo silne nadajniki zakłóceń naziemnych i powietrznych.

Zakłócanie pojedynczych satelitów jest technicznie możliwe, ale skuteczne zakłócenie całej konstelacji Starlink jest w praktyce niezwykle trudne. Satelity Starlink poruszają się bowiem na niskich orbitach LEO (Low Earth Orbit) z dużą prędkością i nieustannie zmieniają położenie względem użytkownika. W konkretnym momencie terminal użytkownika komunikuje się z różnymi satelitami, a dodatkowo połączenie jest dynamicznie przełączane.

Dlatego zakłócenie jednego satelity lub jednego kierunku transmisji nie przerywa działania systemu jako całości. Dodatkowo, w przeciwieństwie do systemów opartych na kilku satelitach geostacjonarnych, konstelacja LEO nie ma centralnych węzłów, których wyeliminowanie sparaliżowałoby łączność. Aby uzyskać trwały efekt, zakłócanie musiałoby być ciągłe, obszarowe i zsynchronizowane.

Mit 4: Odbiorniki naziemne można zakłócić i to na dużym obszarze

Lokalne zakłócanie odbiorników naziemnych jest możliwe, ale ich skuteczne zakłócenie na dużym obszarze jest z zasady bardzo trudne. Nowoczesne terminale satelitarne - w tym Starlink - są bowiem projektowane z myślą o pracy w środowisku aktywnych zakłóceń. Terminale Starlink wykorzystują np. anteny fazowane (phased array), które formują wąską, dynamicznie sterowaną wiązkę dokładnie w kierunku satelity, z którą aktualnie współpracują. Natomiast sygnały pochodzące spoza tego kierunku są silnie tłumione, co znacząco obniża skuteczność pojawiających się stamtąd zakłóceń.

Odporność na zakłócenia zwiększa również fakt, że terminal Starlink nie jest „przywiązany” do jednego satelity. W przypadku pogorszenia jakości sygnału dany terminal automatycznie przełącza się więc na innego satelitę, który w danej chwili znajduje się w korzystniejszym położeniu. Odbiorniki naziemne są więc aktywnymi, adaptacyjnymi elementami sieci.

Dodatkowo łączność odbywa się z wykorzystaniem dynamicznie zmienianych pasm i kanałów transmisji. Zakłócanie jednego fragmentu pasma częstotliwości więc nie wystarcza. Przeciwnik musi więc stosować ciągłe zakłócanie szerokopasmowe, a to gwałtownie podnosi wymagania energetyczne i logistyczne. Aby skutecznie zakłócić odbiorniki na dużym obszarze, konieczne byłoby rozmieszczenie wielu źródeł zakłóceń, działających jednocześnie i w sposób skoordynowany. Pojedynczy nadajnik może co najwyżej powodować lokalne i chwilowe utrudnienia.

Symulacje dotyczące potencjalnego zakłócenia działania Starlink nad obszarem takim jak Tajwan wskazują np. na konieczność jednoczesnego użycia ponad 1000 latających platform zakłócających (np. dronów). Taki scenariusz jest technicznie możliwy, ale logistycznie, operacyjnie i kosztowo ekstremalnie trudny do realizacji.

Podsumowując: Połączenie kierunkowości, adaptacyjnych anten, dynamicznego przełączania satelitów i częstotliwości oraz zastosowanie zaawansowanych mechanizmów antyzakłóceniowych sprawia, że zakłócanie systemu Starlink na dużym obszarze jest technicznie bardzo trudne i kosztowne, a w praktyce ogranicza się do lokalnych, krótkotrwałych efektów.

Mit 5: Systemy takie jak Starlink nie zabezpieczają każdego miejsca na Ziemi

Nowoczesne konstelacje satelitów na niskiej orbicie okołoziemskiej (LEO), takie jak Starlink, zostały zaprojektowane właśnie po to, aby zapewnić globalne, ciągłe pokrycie - również w miejscach, gdzie nie istnieje internetowa infrastruktura naziemna. Dlatego satelity Starlink krążą na wielu nachylonych płaszczyznach orbitalnych, co pozwala objąć zasięgiem niemal całą powierzchnię Ziemi, w tym oceany, pustynie, obszary polarne i regiony słabo zaludnione. Do działania w tym systemie wystarczy więc, aby użytkownik posiadał terminal i widoczność nieba. Niepotrzebne są natomiast lokalne stacje bazowe, światłowody oraz sieci komórkowe.

Dodatkowo w przeciwieństwie do pojedynczych satelitów geostacjonarnych, pokrycie systemu Starlink jest dynamiczne i wielowarstwowe - satelity stale się przemieszczają, zapewniając ciągłość usług w skali globalnej. W ten sposób dostępność usługi może być czasowo ograniczona nie przez ograniczenia techniczne lub brak pokrycia satelitarnego, ale tylko przez regulacje prawne i licencyjne w danym kraju, warunki lokalne (np. zasłonięty horyzont, gęsta zabudowa) oraz chwilowe przeciążenia sieci w bardzo gęsto zaludnionych obszarach.

Mit 6: System Starlink można wyłączyć dla jakiegoś kraju czy obszaru

Starlink z zasady zwiększa niezależność i odporność łączności, natomiast nie tworzy nowych, krytycznych uzależnień. Systemów takich jak Starlink nie da się bowiem łatwo i arbitralnie „wyłączyć” dla całego kraju czy dużego obszaru wyłącznie decyzją techniczną (nie istnieje techniczny „przycisk off”), a tym bardziej zrobić to bez konsekwencji. Tym bardziej że Starlink jest globalną siecią satelitarną, której satelity nie są „przypisane” do konkretnych krajów. Łączność realizowana jest więc dynamicznie pomiędzy terminalem a aktualnie dostępnymi satelitami.

Systemy takie jak Starlink nie działają jednak w próżni prawnej i politycznej. Ograniczenia dostępu mogą więc wynikać z ram prawnych i licencyjnych, jednak nadal nie z prostych możliwości technicznych. Użytkownicy Starlink korzystają z usługi na podstawie umów i regulaminów, podobnie jak w przypadku operatorów telekomunikacyjnych, chmur obliczeniowych czy systemów GPS. Po opłaceniu usługi obowiązują konkretne warunki świadczenia, a jej arbitralne wyłączenie narażałoby operatora na poważne konsekwencje prawne i reputacyjne.

Mit 7: Systemy satelitarne są trudne i kosztowne w użytkowaniu, ponieważ trzeba mieć drogie stacje naziemne, centra kierowania itp. Trudno je też rozwijać, ustawiać anteny itd.

Jeszcze do niedawna tradycyjna łączność satelitarna rzeczywiście oznaczała konieczność:

• posiadania: drogich, dużych i nieruchomych anten;
• przeprowadzenia skomplikowanej konfiguracji;
• długotrwałego uruchomienia;
• zabezpieczenia dużych środków na sprzęt i usługi.
• Wszystko to powodowało, że łączność satelitarna była dostępna głównie dla rządów, wojska i dużych korporacji. Była to więc technologia dla „wybranych”, a nie dla masowego użytkownika. Starlink radykalnie uprościł korzystanie z łączności satelitarnej:
• terminal jest kompaktowy i zintegrowany;
• instalacja sprowadza się do zasady „podłącz i działaj”;
• antena sama się ustawia i śledzi satelity;
• użytkownik nie potrzebuje wiedzy inżynierskiej ani specjalnej infrastruktury.

Dlatego też, z punktu widzenia odbiorcy końcowego, korzystanie ze Starlinka nie różni się istotnie od naziemnych usług internetowych. System ten przeniósł złożoność techniczną z użytkownika na operatora i dzięki skali zdemokratyzował dostęp do łączności satelitarnej. W ten sposób, choć budowa i utrzymanie konstelacji pozostają kosztowne, to dla użytkownika końcowego satelita stał się prostym, przystępnym i konkurencyjnym narzędziem łączności, a nie elitarną technologią dla nielicznych.

Dlatego w komunikacji satelitarnej można wyraźnie mówić o rzeczywistości „przed Starlinkiem” i „po Starlinku”.

Mit 8: Naziemne urządzenia satelitarne nie mogą być wykorzystywane w systemie zarządzania i reagowania kryzysowego, ponieważ nie dają pewności działania

Naziemne urządzenia satelitarne nie tylko mogą być wykorzystywane w systemach zarządzania i reagowania kryzysowego, ale wręcz przeciwnie: powinny stanowić ich integralny element. Praktyka pokazuje bowiem, że w sytuacjach ekstremalnych to właśnie one często zapewniają jedyną dostępną, stabilną i niezależną łączność, realnie zwiększając skuteczność działań służb ratowniczych i bezpieczeństwo ludzi.

Wynika to z faktu, że łączność satelitarna, zwłaszcza oparta na konstelacjach LEO, nie zależy od lokalnej infrastruktury naziemnej, która w sytuacjach kryzysowych jest najbardziej narażona na uszkodzenia. Dzięki temu stanowi naturalne uzupełnienie i zabezpieczenie systemów komunikacji krytycznej, w których agreguje się różne technologie, takie jak sieci komórkowe, radiowe, światłowodowe. W takim modelu, w którym zakłada się automatyczne przejmowanie ruchu w razie awarii, łączność satelitarna odgrywa kluczową rolę, znacząco podnosząc odporność całego systemu.

Wskazują na to wyraźnie doświadczenia z realnych sytuacji kryzysowych. Przykładowo we wrześniu 2024 roku, podczas powodzi na Dolnym Śląsku, gdy sieci komórkowe i infrastruktura kablowa przestały funkcjonować, terminale Starlink były w wielu miejscach jedynym, działającym kanałem komunikacji. W praktyce oznaczało to nie tylko możliwość koordynacji działań ratowniczych, lecz także stanowiło element stabilizacji psychicznej służb. Ratownicy, którzy przez długi czas nie mieli informacji o losie swoich rodzin, odzyskiwali spokój dopiero po nawiązaniu łączności za pośrednictwem Starlinka i mogli w pełni się skoncentrować na działaniach operacyjnych.

Co ważne, Starlink jest pewny w działaniu. Został on bowiem zaprojektowany specjalnie do pracy w warunkach degradacji lub całkowitego braku sieci naziemnych.

Mit 9: Systemy satelitarne są łatwe do „zhakowania”, co niejednokrotnie było pokazywane na filmach

Nowoczesne systemy satelitarne nie są łatwym celem dla hakerów. Ataki są oczywiście możliwe, ale niezwykle trudne do przeprowadzenia, kosztowne i krótkotrwałe. W przypadku systemu Starlink zapobiega się temu poprzez szyfrowanie połączeń, uwierzytelnianie urządzeń, rozproszoną architekturę oraz wyjątkowo często przeprowadzane aktualizacje oprogramowania, które jest w sposób ciągły rozwijane.

Przykładowo terminale użytkowników oraz elementy sieci satelitarnej są aktualizowane nawet kilka razy w tygodniu. Oznacza to, że ewentualne podatności na ataki mają bardzo krótki „czas życia”, a architektura systemu nieustannie się zmienia. Atakowanie tak dynamicznie ewoluującej infrastruktury wymagałoby więc stałego dostępu do aktualnej wiedzy systemowej, narzędzi i ogromnych zasobów.

Bezpieczeństwo systemu Starlink zapewnia dodatkowo centralne zarządzanie konfiguracją, co znacząco utrudnia: zarówno przejęcie kontroli nad terminalami, jak i ingerencję w samą sieć. Trzeba jednak zaznaczyć, że nie ma przy tym jednego centralnego punktu, którego przełamanie dawałoby dostęp do całego systemu.

Mit 10: Systemy satelitarne zależą tylko od woli właściciela – w przypadku Starlink od woli jednej osoby.

Systemy satelitarne nie są prywatnym „przyciskiem władzy” jednego człowieka. Starlink, tak jak wszystkie inne usługi telekomunikacyjne, działa w ramach prawa i podlega nadzorowi regulacyjnemu. Systemy satelitarne nie funkcjonują poza porządkiem prawnym ani na zasadzie uznaniowych decyzji właściciela. Wręcz przeciwnie - podlegają rozbudowanemu i wielopoziomowemu systemowi regulacji, uwzględniającemu prawo międzynarodowe, krajowe przepisy telekomunikacyjne oraz warunki licencyjne. Nie ma przy tym znaczenia, czy właścicielem konstelacji jest jedna osoba, spółka czy konsorcjum. Operator zawsze działa w ramach obowiązującego prawa, a jego naruszenie wiąże się z dotkliwymi konsekwencjami finansowymi i administracyjnymi.

Trzeba jednak pamiętać, że właściciel systemu takiego jak Starlink może wyłączyć usługę, a w wielu przypadkach nawet musi. Operator telekomunikacyjny ma bowiem ustawowy obowiązek reagować na nielegalne wykorzystanie usługi, naruszenia regulaminu, warunków umowy czy decyzje właściwych organów państwowych. W Polsce może to być na przykład decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Są to dokładnie te same mechanizmy, które dotyczą sieci komórkowych, operatorów światłowodowych czy dostawców Internetu. W tym sensie Starlink nie jest wyjątkiem, lecz elementem globalnego rynku telekomunikacyjnego. Usługa może zostać ograniczona lub wyłączona, jednak wyłącznie w ramach konkretnych procedur prawnych.

Mit 11: Starlink to telefon satelitarny.

Telefon satelitarny jest „tylko” wyspecjalizowanym urządzeniem do połączeń głosowych i prostych transmisji danych, działającym w dedykowanej sieci. Natomiast Starlink jest systemem dostępu do Internetu realizowanym przez satelity. Dostarcza bowiem pełnoprawne łącze internetowe, porównywalne funkcjonalnie z Internetem ze światłowodu lub naziemnej sieci komórkowej. Od strony użytkownika jedyne istotne różnice polegają na tym, że Starlink do działania potrzebuje zasilania elektrycznego oraz w miarę niezasłoniętego nieba, aby antena mogła komunikować się z satelitami.

Po spełnieniu tych warunków Starlink oferuje standardowy dostęp do Internetu, bez ograniczeń typowych dla telefonii satelitarnej. W praktyce oznacza to, że wszystkie usługi internetowe działają tak samo jak przy łączu naziemnym. Jeśli korzystając z Internetu kablowego lub komórkowego można wykonać połączenie głosowe przez komunikator, przeprowadzić wideokonferencję, wysłać pliki, korzystać z chmury czy pracować zdalnie, dokładnie to samo jest możliwe przez Starlink. Różnica jest jedynie w sposobie dostarczenia sygnału - przez satelitę, a nie przez kabel lub maszt.

Mit12: Sieć umożliwia globalne śledzenie obywateli lub kontrolowanie ich danych.

Starlink działa jak standardowy dostawca dostępu do Internetu, a nie jak system globalnego nadzoru. Z technicznego punktu widzenia nie oferuje żadnych unikalnych mechanizmów, umożliwiających masowe śledzenie użytkowników, których nie posiadałyby klasyczne sieci kablowe, światłowodowe czy komórkowe. Transmisja danych w systemie Starlink jest szyfrowana, a sam system został zaprojektowany w celu zapewniania łączności, nie do analizy czy monitorowania treści komunikacji.

Operator widzi więc ruch sieciowy w podobnym zakresie, jak każdy inny dostawca Internetu - na poziomie niezbędnym do zapewnienia jakości usług, rozliczeń i bezpieczeństwa sieci, a nie do inwigilacji użytkowników. Co istotne, Starlink nie ma dostępu do „lokalizacji obywateli” w sensie śledzenia ich aktywności życiowej. Terminal satelitarny jest urządzeniem końcowym, podobnym do modemu czy routera, a informacje o jego położeniu są wykorzystywane wyłącznie w zakresie technicznym, koniecznym do zestawienia połączenia z satelitami.

Nie daje to możliwości budowania systemu ciągłego monitorowania użytkowników. Teorie o globalnym nadzorze opartym na Starlink nie mają ani technicznego uzasadnienia, ani potwierdzenia w faktach. Co więcej, operator - podobnie jak inni dostawcy Internetu - podlega przepisom o ochronie danych osobowych i prywatności, w tym regulacjom takim jak RODO w Unii Europejskiej. Naruszenie tych zasad wiązałoby się z poważnymi konsekwencjami prawnymi i finansowymi.

Mit 13: Nawet lekki deszcz powoduje, że Internet satelitarny Starlink przestaje działać.

To przekonanie wywodzi się z doświadczeń ze starszymi systemami satelitarnymi, głównie opartymi na satelitach geostacjonarnych. W nowoczesnych systemach LEO, takich jak Starlink, sytuacja wygląda inaczej. Zwykłe opady deszczu nie powodują całkowitej utraty łączności, a wpływ pogody jest zazwyczaj ograniczony do niewielkich, krótkotrwałych spadków jakości sygnału.

System stosuje również algorytmy adaptacyjne, które dynamicznie dopasowują modulację, kodowanie i parametry transmisji do aktualnych warunków radiowych. Dzięki temu łączność jest utrzymywana nawet przy zmiennej pogodzie, a użytkownik często nie zauważa żadnych problemów.

Fakty do potwierdzenia:

Fakt 1: Starlink to internet satelitarny działający dzięki tysiącom satelitów na niskiej orbicie okołoziemskiej (LEO).

Starlink wykorzystuje konstelację kilku tysięcy aktywnych satelitów umieszczonych na niskiej orbicie okołoziemskiej (LEO), na wysokości około 540–570 km nad powierzchnią Ziemi, rozmieszczonych na wielu płaszczyznach orbitalnych. Jest to kluczowa różnica w porównaniu do klasycznych systemów satelitarnych opartych na satelitach geostacjonarnych GEO (Geostationary), które znajdują się na wysokości ok. 35 786 km.

Satelity Starlink poruszają się z dużą prędkością (ok. 7,5 km/s), dlatego terminal użytkownika nie łączy się z jednym satelitą na stałe, lecz dynamicznie przełącza połączenie pomiędzy kolejnymi jednostkami przelatującymi nad horyzontem. Proces ten jest całkowicie automatyczny i niewidoczny dla użytkownika.

Fakt 2: Starlink zapewnia szybki Internet w trudno dostępnych miejscach. Jest szczególnie przydatny na terenach wiejskich, w górach, na pustkowiach czy tam, gdzie nie ma światłowodu ani stabilnego LTE/5G.

Dzięki konstelacji tysięcy satelitów na niskiej orbicie (LEO), terminal użytkownika systemu Starlink może łączyć się z najbliższymi satelitami, zapewniając niski ping (około 20–40 ms) i prędkości rzędu 50–250 Mb/s w zależności od warunków i lokalizacji. Jest to więc rozwiązanie szczególnie przydatne na terenach wiejskich, w górach oraz wszędzie tam, gdzie brak jest infrastruktury kablowej, światłowodowej lub stabilnego LTE/5G.

Internet satelitarny Starlink nie wymaga bowiem lokalnej infrastruktury naziemnej poza zasilaniem i otwartym widokiem nieba, co pozwala dostarczać stabilne łącze w miejscach, gdzie tradycyjne sieci są technicznie lub ekonomicznie nieopłacalne. Jest to szczególnie istotne dla społeczności odciętych od szybkiego Internetu, ratownictwa w terenie, placówek edukacyjnych czy pracy zdalnej w obszarach o ograniczonym zasięgu radiowym.

Fakt 3: Użycie systemu Starlink wymaga specjalnej anteny i terminala. Aby usługa działała, antena Starlink musi zostać ustawiona na zewnętrz budynku, tak by „widziała” niebo i mogła odbierać sygnał z satelitów.

Rzeczywiście, aby usługa działała, antena systemu Starlink musi być zainstalowana na zewnątrz budynku lub w miejscu z dobrym widokiem na niebo, bez przeszkód takich jak drzewa, budynki czy wzniesienia, które mogłyby blokować sygnał. Przy czym antena jest samokonfigurująca się i automatycznie śledzi satelity, co eliminuje konieczność ręcznego ustawiania kierunku lub wysokości.

Dzięki wbudowanej elektronice, antena potrafi dynamicznie przełączać połączenie między satelitami przelatującymi nad horyzontem, co zapewnia ciągłość i stabilność łącza, nawet jeśli satelita w polu widzenia „kończy swoją orbitę”. W praktyce oznacza to, że użytkownik potrzebuje jedynie wolnego miejsca na dachu, balkonie lub gruncie, podłączenia zasilania i dostępu do terminala. Cała reszta konfiguracji i utrzymania połączenia odbywa się automatycznie.

Fakt 4: Internet Starlink ma zmienną prędkość przesyłania informacji. Prędkości te mogą się wahać w zależności od: obciążenia sieci w danym regionie, liczby aktywnych użytkowników oraz ustawienia anteny. W takich sytuacjach priorytet mają użytkownicy „biznesowi”, którzy wykupili pakiet danych priorytetowych.

Prędkość łącza Starlink może się wahać w zależności od kilku czynników. Kluczowe są obciążenie sieci w danym regionie, liczba aktywnych użytkowników na tym samym obszarze, a także ustawienie anteny terminala, które wpływa na widoczność satelitów i jakość odbieranego sygnału.

W sytuacjach dużego obciążenia sieci Starlink z zasady stosuje „priorytetyzację” ruchu, dzięki czemu użytkownicy biznesowi lub posiadający pakiety danych priorytetowych mają pierwszeństwo w transmisji, a użytkownicy indywidualni mogą doświadczyć chwilowych spadków prędkości.

Fakt 5: Starlink może utrudniać prowadzenie obserwacji astronomicznych

Obserwatorzy nieba i astronomowie wskazują, że konstelacja tysięcy satelitów LEO może utrudniać fotografowanie i obserwacje astronomiczne, szczególnie podczas wschodu i zachodu Słońca, gdy satelity są jeszcze oświetlone, a niebo jest ciemne. Dlatego SpaceX podjął działania mające na celu zmniejszenie jasności satelitów, takie jak: stosowanie powłok antyrefleksyjnych, osłon przeciwsłonecznych czy eksperymenty z ciemniejszymi panelami, ograniczającymi ich widoczność dla teleskopów.

W miarę rozwoju sieci i wprowadzania kolejnych usprawnień wpływ na obserwacje astronomiczne będzie więc stopniowo ograniczany, choć nie jest całkowicie eliminowany. Nadal więc będą możliwe zakłócenia w obserwacji, szczególnie w przypadku długich ekspozycji astronomicznych. Trzeba jednak podkreślić, że wiele zdjęć „jasnych Starlinków” krążących w Internecie pochodzi z faz testowych konstelacji, a nie z normalnej, stabilnej pracy obecnego systemu.

Autorzy: Ewelina Makowska i Wojciech Przybylski

Artykuł sponsorowany