Czy Polska kupi pociski rakietowe z Francji i Korei?

Podczas konferencji Defence24 Days, która odbyła się w dniach 6-7 maja na PGE Narodowym w Warszawie, autor miał przyjemność moderować panel dyskusyjny pt. „Modernizacja Wojsk Rakietowych i Artylerii”. Wśród przedstawicieli Sił Zbrojnych RP i przemysłu obronnego, którzy uczestniczyli w rozmowie, znaleźli się delegaci przedsiębiorstw Hanwha Aerospace oraz MBDA. Podczas dyskusji padły nazwy wielu środków bojowych nowej generacji, zarówno gotowych do integracji z istniejącym sprzętem, jak i powstających na potrzeby właśnie opracowywanych systemów uzbrojenia.

Do tej pierwszej kategorii zalicza się pocisk balistyczny krótkiego zasięgu CTM-500 (niegdyś w literaturze określany mianem CTM-X) z katalogu Hanwha Aerospace z Republiki Korei. Ten środek bojowy prawdopodobnie powstał na zamówienie jednego z państw Zatoki Perskiej, które korzystają z wyrzutni rakiet K239 Chunmoo: Arabii Saudyjskiej lub Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Na systemie K239 bazuje też polska wyrzutnia Homar-K. Na początku bieżącego roku rząd Norwegii złożył zamówienie na koreańskie wyrzutnie z zamiarem pozyskania doń uzbrojenia o zasięgu do 500 km. Jest wysoce prawdopodobne, że Siły Zbrojne Norwegii (nor. Forsvaret) złożą zamówienie właśnie na CTM-500.

Wraz z Homarami-K polskie Ministerstwo Obrony Narodowej zakupiło nieznaną liczbę pocisków CTM-290 o zasięgu ok. 300 km. Podczas panelu dyskusyjnego Michał Wąsiewicz, Menedżer ds. PR w Hanwha Aerospace Europe, nie potwierdził expressis verbis, że koreański producent zamierza zaoferować pociski CTM-500 Wojsku Polskiemu. Niemniej w opinii autora taki ruch byłby logicznym sposobem na zwiększenie potencjału bojowego wyrzutni Homar-K dzięki wydłużeniu maksymalnego zasięgu rażenia do 500 km. Warto podkreślić, że Hanwha Aerospace zachowuje daleko idącą dyskrecję w dziedzinie środków bojowych dalekiego zasięgu, zarówno tych używanych w Republice Korei, jak i za granicą.

Tim Mitchell-Bennett, Senior Technical Advisor i Technical Executive w MBDA Polska, podkreślił walory wynikające z posiadania „wielu różnych narzędzi w skrzynce”. W zakładach europejskiego potentata rakietowego trwają prace nad kilkoma typami środków bojowych, w tym bezzałogowcem One-Way Effector-Light (OWE-L) oraz pociskiem manewrującym One-Way Effector-Heavy (OWE-H), nazywanym też Crossbow. Ponadto, MBDA zamierza przenieść na ląd morskie pociski manewrujące MdCN (fr. Missile de Croisière Naval), blisko spokrewnione z lotniczymi środkami bojowymi z rodziny Storm Shadow/SCALP-EG. Nowy system otrzyma nazwę LCM (ang. Land Cruise Missile). Bazą dla wyrzutni ma być wojskowy samochód ciężarowy z naczepą.

Jak powiedział Mitchell-Bennett, MdCN, czyli punkt wyjścia do przyszłego LCM, jest europejskim odpowiednikiem amerykańskiego Tomahawka. Stanowi też jedyny konwencjonalny system uzbrojenia ze Starego Kontynentu, który dysponuje zasięgiem ponad 1000 km. Obszerność katalogu i liczba prac badawczo-rozwojowych prowadzonych przez różne oddziały narodowe MBDA sprawia, że europejski lider tego sektora może wyjść z ofertą w szeregu programów zakupowych, zarówno krajowych, jak i międzynarodowych. Wśród tych ostatnich przedstawiciel MBDA wymienił inicjatywę ELSA (ang. European Long-range Strike Approach), w której uczestniczy także Polska.

Katalogi Hanwha Aerospace i MBDA nie stanowią jedynych potencjalnych kierunków zakupów dla MON. Przykładowo, podczas ubiegłorocznego Defence24 Days przedstawiciele szwedzkiego Saaba zaprezentowali wystrzeliwany z ziemi wariant kierowanej bomby szybującej GLSDB (Ground-Launched Small Diameter Bomb), który powstał we współpracy z amerykańskim Boeingiem. Podczas Międzynarodowego Salonu Przemysłu Obronnego w 2025 roku Saab i Hanwha Aerospace zawiązały współpracę w celu integracji GLSDB z systemem K239 Chunmoo.