Kolejny europejski kraj wybrał tak jak Polska

Norwegia od kilku lat chciała pozyskać następcę wycofanych już ponad 20 lat temu wieloprowadnicowych wyrzutni rakietowych M270 (które w liczbie 11 sztuk zostały w latach 2022-23 we współpracy z Brytyjczykami przekazane Ukrainie. Wśród analizowanych konstrukcji był m.in. niemiecko-amerykański HIMARS, niemiecko-izraelski EurPULS/MARS 3 oraz południowokoreańskie K239 Chunmoo.

Norweskie Chunmoo będzie razić dalej niż polski Homar-K

Początkowo sądzono, że drugie z wymienionych rozwiązań będzie zwycięzcą postępowania, jednak wydarzenia ostatnich kilkunastu miesięcy zmieniły ogląd władz w Oslo. W połowie stycznia poinformowano, że Norwedzy wybrali jednak rozwiązanie z Korei Południowej. Tym samym Oslo stało się trzecim europejskim użytkownikiem wyrzutni K239 po Warszawie (w postaci Homara-K) i Tallinie.

Zakup ten poparła większość norweskiego parlamentu (chociaż część ugrupowań wezwała do zakupu w ramach współpracy norwesko-europejskiej). Potencjalna wartość kontraktu to około 1,88 mld euro, za które pozyskanych zostanie od 15 do 23 wyrzutni K239 Chunmoo. Wraz z nimi kupione będą pociski rakietowe, w tym prawdopodobnie balistyczne CTM-500 o zasięgu do 500 km. Tym samym Norwegowie będą posiadać większe możliwości niż nasze Homary-K do których kupiono rakiety CTM-290 o zasięgu 290 km.

K239 Chunmoo to wieloprowadnicowa wyrzutnia rakietowa opracowana w Republice Korei. W Siłach Zbrojnych tego państwa zastępuje przestarzałe już systemy K136 Kooryong oraz amerykańskie M270 MLRS. Producentem jest koncern Hanwha Aerospace. W module uzbrojenia stosowane są dwa pojemniki transportowo-startowe (zasobniki) na pociski rakietowe (podobnie jak w M270). Wyrzutnię osadzono na samochodzie ciężarowym Doosan z napędem 8x8 i opancerzoną kabiną. Pojazd o masie 31 ton rozpędza się do 90 km/h, a zasięg operacyjny wynosi 800 km. Bliskim krewnym Chunmoo jest polski Homar-K, w którym koreański moduł uzbrojenia osadzono na polskim nośniku Jelcz i zintegrowano z szeregiem krajowych podzespołów.

W działaniach bojowych K239 są wspierane przez artyleryjskie wozy amunicyjne bazujące na identycznym podwoziu. Na pojeździe znajdują się cztery zasobniki z pociskami rakietowymi. Podobnie jak w amerykańskiej M270 MLRS system przeładunku kontenerów transportowo-startowych jest wysoce zautomatyzowany. Używane w K239 pociski rakietowe mogą być wyposażone w głowice bojowe wielu typów: odłamkowo-burzące, zapalające, dymne, oświetleniowe, a także kasetowe z pociskami przeciwpancernymi lub przeciwpiechotnymi. W jednym kontenerze transportowo-startowym systemu K239 można umieścić amunicję następujących typów:

• 20 niekierowanych rakiet K33 kalibru 130 mm, o zasięgu 36 km;
• 6 niekierowanych rakiet KM26A2 kal. 227 mm (produkowanych na amerykańskiej licencji), o zasięgu 45 km;
• 6 kierowanych pocisków CGR-080 kal. 239 mm, o zasięgu 80-85 km;
• 2 kierowanych pocisków CTM-MR o zasięgu 160 km,
• 1 taktyczny pocisk balistyczny KTSSM-II/CTM-290 kal. 600 mm, o zasięgu 290 km.
• 1 taktyczny pocisk balistyczny CTM-500/X o zasięgu 290 km

Co istotne, na jednej wyrzutni można stosować zasobniki z pociskami dwóch różnych typów (np. jeden z sześcioma CGR-080 i jeden z pociskiem CTM-290). Obecnie trwają prace nad integracją nowych typów kierowanej amunicji z systemem Chunmoo, a polskie Homary-K, których Warszawa zakupiła łącznie 290, będą zdolne także do użycia niekierowanych rakiet kalibru 122 mm.