Czerwono-białe fregaty. Kolejne Mieczniki w drodze

W grudniu ubiegłego roku w indonezyjskiej stoczni w mieście Surabaja (w prowincji Jawa Wschodnia) zwodowano i ochrzczono prototyp okrętu, budowany w ramach programu Fregat Merah Putih (ind. „Fregata Czerwono-Biała”). Jednostkę KRI „Balaputradewa” nazwano na cześć maharadży, który panował nad królestwem Śriwidżaja na Sumatrze w IX w. n.e. To pierwsza z dwóch fregat wielozadaniowych budowanych na mocy umowy zawiązanej w kwietniu 2020 roku między Ministerstwem Obrony Indonezji a państwowym koncernem stoczniowym PT PAL.

We wrześniu 2021 r. przedstawiciele PT PAL i brytyjskiego przedsiębiorstwa Babcock International porozumieli się w sprawie zakupu i budowy na licencji dwóch jednostek na bazie projektu Arrowhead 140. Ten ostatni stanowi też punkt wyjścia do brytyjskich fregat Typu 31 (inaczej typu Inspiration) oraz polskich okrętów projektu 106 Miecznik (typu Wicher). Cięcie blach do KRI „Balaputradewa” odbyło się w grudniu 2022 r. zaś stępkę położono w sierpniu 2023 r. Pierwotnym terminem wodowania prototypu był czerwiec 2025 r., lecz koniec końców uroczystość odbyła się w grudniu.

W międzyczasie ruszyła budowa drugiej fregaty dla Marynarki Wojennej Narodowych Indonezyjskich Sił Zbrojnych. Jak dotąd nie poznaliśmy jej nazwy. W grudniu stan zaawansowania prac stoczniowych określono na 38%. Jednak wiele wskazuje, że nie będzie to ostatni Miecznik pod banderą Indonezji. 21 stycznia podczas wizyty prezydenta Prabowo Subianto w Wielkiej Brytanii podpisano list intencyjny w sprawie zakupu licencji na budowę przez PT PAL dwóch kolejnych jednostek projektu Arrowhead 140. To pierwszy formalny krok na drodze do zamówienia dodatkowych okrętów przez Dżakartę.

Choć fregaty typu Balaputradewa mają wspólnego przodka z brytyjskimi okrętami Typu 31 i polskimi Miecznikami, posiadają odmienne wyposażenie i uzbrojenie. Indonezyjskie jednostki otrzymają dwie włoskie armaty kalibru 76 mm. Radiolokatory, czujniki optoelektroniczne, zestaw hydroakustyczny, wyrzutnie pionowe, pociski przeciwlotnicze i przeciwokrętowe, układ samoobrony, okrętowy system walki oraz wyposażenie centrali dostarczy przemysł obronny Turcji. Z kolei systemy walki radioelektronicznej i układ identyfikacji „swój-obcy” zamówiono we Włoszech.