Polski Topaz w koreańskiej artylerii rakietowej dla Chorwacji?

Chorwacka armia obecnie wykorzystuje dwa rodzaje wieloprowadnicowych wyrzutni rakiet kal. 122 mm w postaci rumuńskiej produkcji APR-40 (21-30 sztuk) oraz pojugosłowańskich M-92 Vulkan (6 sztuk). Prawdopodobnie wycofano już ze służby ciągnione wyrzutnie RAK-12 kal. 128 mm (które razem z dawno już nieużywanymi wyrzutniami M93A3 Heron przekazano w nieokreślonej liczbie na Ukrainę).

Chorwacja kupuje artylerię rakietową z USA i Korei Południowej

Tym samym Chorwacji brakuje nowoczesnych wyrzutni rakietowych. Kwestię tę chciano rozwiązać poprzez zakup amerykańskich systemów M142 HIMARS. W sierpniu 2024 roku Zagrzeb otrzymał zgodę Departamentu Stanu USA na pozyskanie 8 sztuk wraz z pakietem amunicji (w tym m.in. GMLRS). Stosowna umowa wykonawcza miała zostać zawarta pod koniec roku 2024. Ciekawa informacja pojawiła się 3 września na łamach chorwackiego portalu Jutarnji List.

Wskazuje on, że na najbliższym posiedzeniu rząd Chorwacji zdecyduje o zakupie wieloprowadnicowych wyrzutni rakietowych K239 Chunmoo w liczbie 18 sztuk. Wartość umowy ma wynieść 435,2 mln euro bez VAT. W ramach niej Zagrzeb ma pozyskać także pakiet amunicyjny, w który wejść mają pociski balistyczne o zasięgu ponad 300 km (zatem prawdopodobnie CTM-290 lub CTM-500). Do tego dojdzie też pakiet logistyczny i szkoleniowy.

Większość dostaw (85%) miałaby zostać zrealizowana w roku 2028 i pozwolić na wycofanie wspomnianych systemów kal. 122 mm. Co jednak najciekawsze z naszego punktu widzenia to wzmianka o tym, że Chorwaci mieliby kupić do K239 polski system zarządzania walką Topaz od Grupy WB. Jego pozyskanie oraz integracja odbywałaby się w latach 2026-29. Tym samym Grupa WB dopisałaby do listy pojazdów użytkujących Topaza także Chunmoo, które tym samym otrzymałoby sprawdzony i ceniony system kierowania walką.

Dlaczego Chorwacja zdecydowała się na zakup Chunmoo, a nie kolejnych HIMARS-ów? Powodem ma być czas dostaw, cena oraz brak ograniczeń dotyczących pozyskiwanej amunicji (w przypadku PrSM dla HIMARS-ów miała tutaj pojawić się blokada, a dostawy starszych ATACMS miały zostać wstrzymane ze względu na potrzeby U.S. Army). Oprócz tego Chunmoo zapewnia większą siłę ognia w ramach jednego pojazdu (2 kontenery transportowo-startowe względem 1 w HIMARS-ie).

Odpowiedź na serbskie zbrojenia

Co więcej, zakup koreańskich wyrzutni (podobnie jak ma to miejsce w przypadku Polski oraz Estonii) pozwala na większą dywersyfikację uzbrojenia, redukując ryzyko związane z opóźnieniem dostaw lub nawet blokadą wynikającą np. ze zmiany priorytetów USA. Niewykluczone, że tym samym Zagrzeb będzie za kilka lat pozyskiwał rakiety CGR-080 powstające w Gorzowie Wielkopolskim od spółki Hanwha WB Advanced System, w której udziałowcem jest… właśnie Grupa WB.

Pozyskanie K239 oznacza, że do roku 2030 Chorwacja będzie mieć na stanie 26 nowoczesnych WWR (które być może będą uzupełniane przez znajdujące się w rezerwie M-92 Vulkan oraz APR-40). Powodem zakupu dodatkowych WWR są kolejne zakupy wojskowe Serbii, która kupiła w ostatnim czasie m.in. izraelskie wyrzutnie PULS wraz z pakietem amunicyjnym mogącym obejmować m.in. pociski balistyczne Predator Hawk o zasięgu 300 km.

Wieloprowadnicowa wyrzutnia rakiet K239 Chunmoo

K239 Chunmoo to wieloprowadnicowa wyrzutnia rakietowa opracowana w Republice Korei. W Siłach Zbrojnych tego państwa zastępuje przestarzałe już systemy K136 Kooryong oraz amerykańskie M270 MLRS. Producentem jest koncern Hanwha Aerospace. W module uzbrojenia stosowane są dwa pojemniki transportowo-startowe (zasobniki) na pociski rakietowe (podobnie jak w M270). Wyrzutnię osadzono na samochodzie ciężarowym Doosan z napędem 8x8 i opancerzoną kabiną. Pojazd o masie 31 ton rozpędza się do 90 km/h, a zasięg operacyjny wynosi 800 km. Bliskim krewnym Chunmoo jest polski Homar-K, w którym koreański moduł uzbrojenia osadzono na polskim nośniku Jelcz, zintegrowano z szeregiem krajowych podzespołów.

W działaniach bojowych K239 są wspierane przez artyleryjskie wozy amunicyjne, bazujące na identycznym podwoziu. Na pojeździe znajdują się cztery zasobniki z pociskami rakietowymi. Podobnie jak w amerykańskiej M270 MLRS system przeładunku kontenerów transportowo-startowych jest wysoce zautomatyzowany. Używane w K239 pociski rakietowe mogą być wyposażone w głowice bojowe wielu typów: odłamkowo-burzące, zapalające, dymne, oświetleniowe, a także kasetowe z pociskami przeciwpancernymi lub przeciwpiechotnymi. W jednym kontenerze transportowo-startowym systemu K239 można umieścić amunicję następujących typów:

• 20 niekierowanych rakiet K33 kalibru 130 mm, o zasięgu 36 km;
• 6 niekierowanych rakiet KM26A2 kal. 227 mm (produkowanych na amerykańskiej licencji), o zasięgu 45 km;
• 6 kierowanych pocisków CGR-080 kal. 239 mm, o zasięgu 80-85 km;
• 2 kierowane pociski CTM-MR o zasięgu 160 km;
• 1 taktyczny pocisk balistyczny KTSSM-II/CTM-290 kal. 600 mm, o zasięgu 290 km;
• 1 taktyczny pocisk balistyczny CTM-500/X o zasięgu 500 km.