Atak może załamać produkcję kluczowych rosyjskich rakiet. Fabryka w Azowie trafiona

Siły Zbrojne Ukrainy poinformowały, że atak przeprowadzono w nocy z 25 na 26 września. Celem było przedsiębiorstwo znajdujące się w Azowie w obwodzie rostowskim. Według ukraińskiego komunikatu na terenie odlewni wybuchł pożar, a wyposażenie pięciu budynków produkcyjnych zostało uszkodzone. Zakład należy do korporacji Taktyczne Uzbrojenie Rakietowe (KTRV).

AOMZ specjalizuje się w produkcji optomechaniki i optoelektroniki oraz elektroniki wojskowej. Ukraińska baza War & Sanctions wymienia wśród jego wyrobów systemy dla precyzyjnego uzbrojenia artyleryjskiego, rakietowego i przeciwpancernego. Zakład produkuje także radarowe głowice samonaprowadzające, urządzenia termowizyjne oraz inne systemy optoelektroniczne. Informacje o uszkodzeniu konkretnych wydziałów – optycznego i odlewniczego, montażowego, galwanicznego oraz produkcji płytek drukowanych – podała strona ukraińska.

Dokumenty przeanalizowane przez Dallas Analytics wiążą AOMZ z co najmniej siedmioma programami: pociskiem manewrującym Ch-101, rakietą powietrze–powietrze R-37M, systemem Oriesznik, Ch-35U, rodziną Ch-59/Ch-69, pociskiem przeciwradiolokacyjnym Ch-31P oraz jedną z modyfikacji rodziny R-74 przeznaczoną dla Su-57. Analiza opiera się na wewnętrznej korespondencji, dokumentach kontraktowych i harmonogramach współpracy obejmujących lata 2023–2025.

Szczególne znaczenie ma produkcja podzespołów do Ch-101. Według Dallas AOMZ wytwarza dla tego pocisku dwa kluczowe elementy: nawigacyjny lidar „Otbleśk” oraz blok automatyki lotu. Pierwszy umożliwia nawigację m.in. w warunkach zakłócania sygnału nawigacji satelitarnej, drugi odpowiada za działanie systemów pocisku i sterowanie jego powierzchniami sterowymi. Analitycy twierdzą, że w dokumentacji nie znaleźli alternatywnych dostawców tych dwóch zespołów.

Dokument KTRV z 4 marca 2025 roku wskazuje natomiast na planowane od 2026 roku zwiększenie dostaw podzespołów dla R-37M. AOMZ miał dostarczać rocznie 500 bloków przełączania, zasilania i aktywacji baterii, trzy rodzaje wiązek przewodów oraz płytki montażowe, a także 1000 obudów. Na tej podstawie Dallas ocenia, że zapotrzebowanie odpowiadało komponentom dla około 500 pocisków R-37M rocznie.

„To całe okablowanie elektryczne pocisku” – tak znaczenie tych dostaw opisuje Dallas Analytics.

Dokumentacja dotycząca programu produkcyjnego AOMZ na 2025 rok wymienia 71 pozycji komponentów o łącznej wartości 583,6 mln rubli. Według analityków 497,6 mln rubli zostało już wówczas przekazane dostawcom w formie zaliczek. W dokumentach figuruje 44 dostawców elektroniki i innych podzespołów.

Wcześniejsze analizy Dallas Analytics pokazują, jak problemy z dostawami pojedynczych elementów mogą wpływać na rosyjską produkcję rakiet. W jednym z materiałów dotyczących łańcucha dostaw dla Ch-101 opisano rolę TRV-Engineering, struktury zakupowej KTRV, która pozyskiwała komponenty dla rosyjskich przedsiębiorstw. Dokumentacja wskazywała m.in. na wielomiesięczne, a w niektórych przypadkach wieloletnie planowanie dostaw oraz problemy z płatnościami i konieczność poszukiwania alternatywnych dostawców.

Znaczenie AOMZ w łańcuchu dostaw pokazuje również dokument opublikowany przez Dallas w lipcu 2025 roku. Pismo dyrektora TRV-Engineering do kierownictwa AOMZ dotyczyło testów 28 laserowych diod RLT1060-100G produkcji austriackiej firmy Roithner Lasertechnik. Według Dallas elementy mogły zostać wykorzystane do udoskonalenia systemów naprowadzania rosyjskich pocisków powietrze–powietrze. Sama austriacka firma zaprzeczyła później, by świadomie współpracowała z rosyjskim przemysłem obronnym, twierdząc, że została wprowadzona w błąd przez pośrednika z Hongkongu.

Dallas podkreśla, że wyłączenie AOMZ może jednocześnie wpłynąć na kilka segmentów rosyjskiej produkcji rakietowej – od Ch-101, Ch-35U i rodziny Ch-59/Ch-69, przez R-37M, po komponenty Ch-31P oraz systemy związane z Oriesznikiem. Analitycy zaznaczają jednak, że samo wyłączenie jednego przedsiębiorstwa może jedynie czasowo ograniczyć rosyjskie zdolności. Trwały efekt wymagałby zakłócenia całych łańcuchów dostaw i utrudnienia ich odtworzenia.