F-35 to dopiero początek. Polskie lotnictwo rośnie w siłę

Jedną z przyczyn, dla których wojna o ukraińską niepodległość zamieniła się w konflikt w dużej mierze pozycyjny, jest równowaga sił między lotnictwem Rosji i Ukrainy. „Tarcza”, do której zalicza się również obrona powietrzna, ma wyraźną przewagę nad ofensywnym „mieczem” załogowego lotnictwa bojowego. Obie strony próbują rekompensować ten niedostatek stosowaniem środków rażenia o wydłużonym zasięgu, w tym bomb szybujących i pocisków manewrujących, a także systemów bezzałogowych wystrzeliwanych z ziemi. Jednak nie zmienia to faktu, że żadna ze stron nie jest w stanie wywalczyć przewagi, a tym bardziej dominacji w powietrzu, nawet na szczeblu taktycznym, a co dopiero operacyjnym lub strategicznym.

Nie ulega wątpliwości, że członkowie Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego posiadają zdecydowaną przewagę ilościową i jakościową nad lotnictwem Federacji Rosyjskiej, zwłaszcza jeżeli po stronie zachodniej uwzględni się choć część sił, którymi dysponują Stany Zjednoczone. Gdyby w wyniku jakiegoś nieszczęścia doszło do uruchomienia Artykułu 5 Traktatu Waszyngtońskiego, to właśnie lotnictwo i środki napadu powietrznego stanowiłyby jedną z pierwszych odpowiedzi NATO na agresję Moskwy. Naturalnie istotną częścią zachodniego ordre de bataille byłyby samoloty z biało-czerwoną szachownicą, i to już od pierwszego dnia działań wojennych.