Rakiety lądowego Patriota na okręty AEGIS. Szansa dla Polski

Koncern Lockheed Martin otrzymał pod koniec września 2026 roku kontrakt na dalszą realizację procesu instalacji rakiet PAC-3 MSE (Missile Segment Enhancement) na amerykańskich niszczycielach rakietowych typu Arleigh Burke. Proces ten trwa tak naprawdę od kwietnia 2026. To właśnie wtedy koncern Lockheed Martin poinformował o zamówieniu otrzymanym od Departamentu Wojny o wartości 93 mln USD na integrację rakiet PAC-3 MSE (Patriot Advanced Capability-3 Missile Segment Enhancement) z okrętowym systemem walki AEGIS oraz wyrzutniami pionowego startu VLS Mk41.

Koszty całego programu są rozkładane pomiędzy wojskiem i przemysłem. Dla pełnej integracji pocisków PAC-3MSE z systemem Aegis koncern Lockheed Martin już zainwestował 120 mln USD. Amerykanie wiedzą bowiem, że zainteresowanie wprowadzeniem tych rakiet na okręty może być bardzo duże, i to nie tylko ze strony amerykańskiej marynarki wojennej. Pociski PAC-3MSE nie zastępują obecnie wykorzystywanych morskich rakiet przeciwlotniczych i przeciwrakietowych, ale je uzupełniają – dodając zupełnie nowe zdolności.

Włączenie pocisków PAC-3 MSE do systemu obrony powietrznej i przeciwrakietowej IAMD (Integrated Air and Missile Defense) amerykańskiej marynarki wojennej zapewnia dynamiczne, sprawdzone w warunkach bojowych rozwiązanie, które chroni przed pojawiającymi się i ewoluującymi zagrożeniami w złożonym środowisku działań morskich.
Jason Reynolds, wiceprezes i dyrektor generalny działu IAMD koncernu Lockheed Martin

Prace integracyjne obejmują m.in.:

• zaprojektowanie nowego łącza danych, pracującego w pasmach S i X;
• modyfikację oprogramowania sterującego sekwencją startową pocisku;
• stworzenie nowego oprogramowania systemu kierowania ogniem (w formie kontenerowej);
• budowę nowego zasobnika, kompatybilnego zarówno z wyrzutniami pionowego startu Mk 41 VLS, jak i pociskiem PAC-3 MSE.

Kiedy rakiety PAC-3 MSE trafią na okręty?

Obecny harmonogram działań przewiduje:

• przeprowadzenie prób w locie na lądzie już w 2027 roku;
• przeprowadzenie prób na jednostkach pływających w 2028 roku;
• wdrożenie całego rozwiązania do służby w 2029 roku.

Harmonogram ten najprawdopodobniej zostanie dotrzymany, ponieważ proces integracji rakiet PAC-3MSE z systemami okrętowymi przebiega nadspodziewanie szybko. Najtrudniejszy etap, a więc mechaniczne przygotowanie pocisków do startu z okrętów, już zresztą został zrealizowany. Amerykanie przyznali np., że „niedawno” przeprowadzono udaną próbę wystrzelenia rakiety PAC-3 MSE z wyrzutni Mk 41 VLS, w czasie której pocisk bez uszkodzeń opuścił kontener startowy.

Nie było tu zresztą zaskoczenia, ponieważ już w 2024 roku firma Lockheed Martin, na zlecenie Departamentu Obrony USA, z powodzeniem przeprowadziła start pocisku PAC-3 MSE z wyrzutni Mk 70 VLS, a więc kontenerowego systemu pionowego startu (umieszczonego w standardowym 40-stopowym kontenerze ISO, zawierającym 4 silosy systemu Mk 41 VLS). Był to zresztą pierwszy przypadek, w którym pocisk PAC-3 MSE został wystrzelony pionowo w ramach konfiguracji zintegrowanej z systemem Aegis.

Wtedy potwierdzono, że praktycznie każdy okręt posiadający pokład zadaniowy może być wyposażony w rakietowe uzbrojenie przeciwlotnicze, przystosowane również do zwalczania rakiet balistycznych i hipersonicznych.

Już wtedy okazało się, że dla pocisków PAC-3MSE nie jest żadnym problemem wykonanie zwrotu po pionowym starcie w kierunku na cel. Rakiety te mają bowiem już teraz zespół 180 miniaturowych silników korekcyjnych na paliwo stałe ACM (Attitude Control Motors). Działają one impulsowo, generując ciąg prostopadły do osi rakiety, co pozwalało wcześniej na niezwykle precyzyjne i szybkie korygowanie lotu dla bezpośredniego uderzenia w cel (metodą hit-to-kill). W wersji morskiej może również posłużyć do szybkiego wykonania zwrotu z pionowej pozycji na kierunek bojowy.

Skąd wziąć pociski PAC-3 MSE dla okrętów?

Jedynym problemem dla Amerykanów w szybkim wdrożeniu całego projektu może być fakt, że produkcja morskiej wersji rakiet PAC-3 MSE odbywa się w zakładach Lockheed Martin (All-Up Round III) w Camden w stanie Arkansas, tych samych, gdzie trwa produkcja pocisków PAC-3MSE dla lądowych baterii Patriot. Zakłady te zwiększają produkcję, jednak kolejka chętnych jest nadal o wiele dłuższa niż możliwości. Popyt na pociski PAC-3 MSE osiągnął bowiem najwyższy poziom w historii.

To właśnie dlatego 6 stycznia 2026 r. koncern Lockheed Martin podpisał przełomową umowę ramową z Departamentem Wojny Stanów Zjednoczonych, mającą na celu znaczne przyspieszenie produkcji i dostaw pocisków przechwytujących PAC-3 MSE. Porozumienie to ma pozwolić zwiększyć roczne zdolności produkcyjne z około 600 do 2000 rakiet w ciągu siedmiu lat. Jednak przy obecnym zapotrzebowaniu, potęgowanym przez wojnę z Iranem oraz wojnę na Ukrainie, jest mało prawdopodobne, by skokowo udało się jeszcze uzupełnić zapas amunicji na okrętach rakietowych wykorzystujących system Aegis.

Rozwiązaniem tego problemu może być przeniesienie części produkcji do innego państwa. I tu pojawia się szansa dla Polski, w której ma powstać centrum serwisowania rakiet PAC-3MSE. Nie będzie więc dużym problemem uruchomienie u nas linii produkcyjnej tych pocisków, która zaspokoiłaby co najmniej potrzeby krajów europejskich – w tym Ukrainy.