Teoria zwycięstwa NATO. Gen. Grynkewich ujawnia, jak Sojusz chce pokonać agresora

Generał Grynkewich podkreślił, że NATO pozostaje sojuszem obronnym, który nie dąży do wojny. Jednocześnie zaznaczył, że defensywny charakter organizacji nie powinien być utożsamiany ze słabością. Celem nowej teorii zwycięstwa jest przekonanie potencjalnego agresora, że atak na któregokolwiek z sojuszników nie przyniesie oczekiwanych rezultatów.

„Poprzez naszą wspólną siłę dążymy do odstraszania i utrzymania pokoju. Lecz jeśli ktoś będzie na tyle niemądry, by nas zaatakować, podejmiemy walkę. Powstrzymamy atak i uniemożliwimy mu osiągnięcie jego celów, jakiekolwiek by one nie były”.

Trzy filary teorii zwycięstwa NATO

Przedstawiona przez gen. Grynkewicha koncepcja opiera się na trzech elementach:„Blunt the initial attack,Block continuation of attack orazDegrade the enemy. Oznaczają one odpowiednio stępienie pierwszego uderzenia przeciwnika, zablokowanie możliwości kontynuowania przez niego ataku oraz degradację jego zdolności bojowych.

Pierwszym zadaniem NATO będzie zatem powstrzymanie początkowego uderzenia. Chodzi o to, aby agresor nie mógł szybko przełamać obrony Sojuszu, wykorzystać zaskoczenia i osiągnąć celów operacyjnych, zanim państwa członkowskie uruchomią pełnię swoich zdolności wojskowych.

Drugim elementem jest uniemożliwienie przeciwnikowi kontynuowania ofensywy. Nawet jeżeli agresorowi udałoby się rozpocząć działania i uzyskać lokalne powodzenie, NATO zamierza zablokować możliwość rozwijania natarcia oraz nie dopuścić do trwałego zajęcia terytorium państw sojuszniczych. Gen. Grynkewich podkreślił, że Sojusz nie pozwoli przeciwnikowi utrzymać się na terytorium NATO.

Trzecim filarem jest osłabienie potencjału militarnego agresora. Celem ma być ograniczenie jego zdolności ofensywnych do poziomu, na którym nie będzie w stanie kontynuować działań. W praktyce oznacza to konieczność oddziaływania na siły przeciwnika w sposób, który pozbawi go możliwości dalszego prowadzenia skutecznej operacji wojskowej.

Generał zwrócił uwagę na znaczenie współpracy pomiędzy różnymi domenami operacyjnymi oraz połączenia uzbrojenia precyzyjnego z systemami umożliwiającymi prowadzenie działań na dużą skalę. Skuteczność obrony ma więc wynikać nie tylko z liczby posiadanych systemów uzbrojenia, ale również z ich współdziałania i zdolności do skoordynowanego oddziaływania na przeciwnika.

Eskalacja ma działać na niekorzyść agresora

Istotnym założeniem nowej teorii zwycięstwa jest przeniesienie ciężaru eskalacji na stronę atakującą. Jak wynika z przedstawionych przez SACEUR założeń, NATO chce zachować możliwość reagowania na kolejne posunięcia przeciwnika, nie ograniczając się do jednego, z góry określonego scenariusza działania.

Sojusz ma być zdolny do dostosowywania odpowiedzi do ruchów agresora na drabinie eskalacji. Jednocześnie jego zasadniczym celem pozostanie powstrzymanie sił atakujących i uniemożliwienie im osiągnięcia zamierzonych celów, a nie prowadzenie działań ofensywnych jako celu samego w sobie. Każda kolejna próba eskalacji ze strony przeciwnika powinna prowadzić do pogorszenia jego sytuacji militarnej, zamiast zwiększać szanse na zwycięstwo. Ma to wzmocnić odstraszanie poprzez pokazanie, że rozpoczęcie konfliktu nie zapewni agresorowi szybkich korzyści, a dalsze prowadzenie działań będzie wiązało się z narastającymi kosztami.

Gen. Grynkewich zaznaczył również, że teoria zwycięstwa nie jest planem operacyjnym. To wspólna wizja dla państw członkowskich NATO i dowódców, określająca podstawowe założenia dotyczące zagrożeń oraz sposobu osiągnięcia zwycięstwa w przypadku konfliktu. Ma stanowić punkt odniesienia dla rozwoju zdolności wojskowych, planowania obronnego i utrzymywania gotowości sił Sojuszu.