Niemiecka tarcza kontra Oresznik. Są wątpliwości

Impulsem do analizy realnych możliwości Arrow-3 był niedawny rosyjski atak rakietowy na obwód lwowski, bezpośrednio graniczący z państwami NATO. WedługDie Welt był to pierwszy przypadek „pośredniej konfrontacji”, w której nowo rozmieszczony w Niemczech izraelski system obrony przeciwrakietowej znalazł się w realnym kontekście zagrożenia.

Na oficjalnej stronie Bundeswehry Arrow-3 opisywany jest jako system zdolny do niszczenia pocisków balistycznych – w tym takich jak Oresznik – jeszcze przed wejściem w atmosferę Ziemi. Rosyjski Oresznik, którego zasięg szacowany jest nawet na 5 500 kilometrów, teoretycznie mógłby razić cele na niemal całym obszarze Europy, jeśli zostałby odpalony z terytorium Rosji lub Białorusi.

W praktyce jednak Arrow-3 w Niemczech znajduje się dopiero na etapie wstępnej gotowości operacyjnej. Jak podają źródła gazety, pierwsza bateria systemu została rozmieszczona w bazie lotniczej w Saksonii-Anhalt. Z tej lokalizacji system jest w stanie wykrywać i śledzić starty pocisków balistycznych na bardzo wczesnym etapie lotu – jeszcze zanim zbliżą się one do przestrzeni powietrznej NATO.

Kluczową rolę odgrywa tu integracja Arrow-3 z satelitarnymi systemami wczesnego ostrzegania oraz z natowską tarczą przeciwrakietową Aegis. Dane z tych systemów są współdzielone pomiędzy państwami Sojuszu, co znacząco zwiększa świadomość sytuacyjną. Dodatkowo Rosja, zgodnie z przyjętą praktyką, często informuje państwa NATO kanałami dyplomatycznymi o planowanych startach rakiet balistycznych, aby uniknąć ich błędnej interpretacji jako ataku nuklearnego. W efekcie niemieccy operatorzy mogli wiedzieć o starcie pocisku z wyprzedzeniem i obserwować jego lot.

Mimo to, zapytane przez Die Welt źródła NATO jednoznacznie stwierdziły, że Arrow-3 w obecnej konfiguracji nie jest jeszcze zdolny do przechwycenia rakiety typu Oresznik. System nie osiągnął bowiem pełnej gotowości bojowej (FOC – Full Operational Capability), a jego możliwości przechwytywania są na razie ograniczone do określonych scenariuszy. Na razie gotowa operacyjnie jest jedna z trzech baz systemu Arrow 3, jakie są planowane w Niemczech. A niedawno podpisano kontrakt na zwiększenie dostaw systemu. Możliwe więc, że obronę przed Oresznikami da dopiero pełne rozmieszczenie w trzech bazach. Trzeba też pamiętać, że zdolności systemów obrony przeciwrakietowej nie są materią jawną, a Arrow 3 w Izraelu był z powodzeniem używany bojowo, choć przeciwko innym pociskom niż Oresznik.

Rozmieszczenie Arrow-3 w Niemczech

Na początku grudnia 2025 roku system Arrow-3 oficjalnie wszedł na dyżur bojowy w Niemczech. Kilka tygodni wcześniej zakończono szkolenie personelu Bundeswehry, prowadzone przez izraelskich specjalistów. Zakup systemu został sfinalizowany w 2023 roku w ramach umowy międzyrządowej Niemiec i Izraela o wartości około 3 miliardów euro. Pod koniec tego roku umowa została rozszerzona.

Arrow-3 jest integrowany zarówno z niemiecką narodową architekturą obrony powietrznej, jak i z Europejską Inicjatywą Tarczy Powietrznej (European Sky Shield Initiative – ESSI). Jego rozmieszczenie jest bezpośrednią odpowiedzią na rosnące zagrożenie ze strony Rosji, w szczególności w kontekście rozwoju rosyjskich systemów rakietowych.

Wdrożenie systemu nie obyło się jednak bez problemów. Niemieckie władze informowały wcześniej o próbach rozpoznania jego pozycji przez niezidentyfikowane drony, co podkreśla wrażliwość nowej infrastruktury obronnej.

Czym jest Arrow-3?

Arrow-3 to izraelski system trzeciej generacji przeznaczony do zwalczania rakiet balistycznych średniego i dalekiego zasięgu, w tym potencjalnie uzbrojonych w głowice jądrowe. Program Arrow rozpoczął się jeszcze w latach 80., jako wspólne przedsięwzięcie Izraela i Stanów Zjednoczonych, mające na celu przeciwdziałanie zagrożeniu ze strony rakiet typu Scud, ale jego zdolności były rozszerzane.

Pierwsze generacje – Arrow-1 i Arrow-2 – koncentrowały się na przechwytywaniu celów w atmosferze. Arrow-3 stanowi jakościowy skok, ponieważ został zaprojektowany do niszczenia pocisków w fazie egzoatmosferycznej, poza atmosferą Ziemi, metodą „hit-to-kill”, czyli bez użycia głowicy wybuchowej.

Głównymi wykonawcami systemu są Israel Aerospace Industries (IAI) oraz amerykański Boeing. Arrow-3 wykorzystuje zaawansowane radary wczesnego ostrzegania, precyzyjną nawigację inercyjną oraz korektę radarowo-optyczną, a jego kluczowe elementy to wyrzutnie, radar, centrum dowodzenia oraz integracja z systemami satelitarnymi.