Korea i Polska razem zbudują bojowy laser? Wiceminister o przyszłości współpracy [WYWIAD]

Jędrzej Graf: W grudniu 2025 roku Korea rozpoczęła realizację pierwszej umowy na dostawy w ramach spółki joint venture z Polską, obejmującej produkcję systemu rakiet kierowanych. Jakie mogą być Pana zdaniem kolejne etapy współpracy między Koreą a Polską?  

CHUNG, Jae-Joon, wiceminister ds. programu bieżących zdolności w DAPA: Po podpisaniu przez Koreę i Polskę we wrześniu 2022 r. umowy na zakup czołgów K2, haubic samobieżnych K9 oraz samolotów FA-50, Korea szybko rozpoczęła dostawy w ciągu trzech miesięcy. Idąc dalej, Korea i Polska kontynuowały rozwój współpracy w zakresie obronności poprzez lokalną produkcję prowadzoną przez polską firmę w 2024 r. oraz utworzenie spółki joint venture w 2025 r. Uważam, że Korea i Polska mogą przenieść naszą dwustronną współpracę na wyższy poziom poprzez wspólne opracowywanie przyszłych systemów uzbrojenia i kluczowych technologii w oparciu o nasze wspólne wymagania, takie jak sztuczna inteligencja, zdolności przeciwdziałania dronom oraz współpraca załogowo-bezzałogowa (MUM-T).  

Chociaż większość dostaw i kontraktów między Koreą a Polską dla armii dotyczyła konwencjonalnych, załogowych systemów, takich jak czołgi podstawowe (MBT) i haubice, czy dostrzegają Państwo potencjał współpracy między Polską a Koreą w zakresie bezzałogowych pojazdów lądowych (UGV), które – jak pokazuje nam wojna na Ukrainie – zyskują na znaczeniu? 

Jak pokazała nam wojna na Ukrainie, bezzałogowe pojazdy lądowe są i będą bardzo przydatne na przyszłych polach bitew, i staną się jednym z najważniejszych elementów współpracy obronnej między Koreą a Polską. Mimo to bezzałogowe pojazdy lądowe mają większą wartość taktyczną, gdy są wykorzystywane w ramach MUM-T, mimo że mogą działać bez pojazdów załogowych. W związku z tym dostrzegam ogromny potencjał współpracy w zakresie wspólnego działania pojazdów bezzałogowych wraz z czołgami i haubicami, nad czym nasze dwa kraje ściśle współpracują.  

Przeciwdziałanie zagrożeniom ze strony pocisków balistycznych jest jednym z największych wyzwań, jakie przed nami stoją, a istniejące systemy, takie jak Patriot PAC-3, cieszyły się dużym popytem jeszcze przed wybuchem obecnej wojny na Bliskim Wschodzie. Jaka jest reakcja Korei na to zagrożenie? 

Aby przeciwdziałać zagrożeniom ze strony pocisków balistycznych, Korea opracowała własny, niezależny system obrony przeciwrakietowej o nazwie Korean Air and Missile Defense (KAMD). KAMD to wielowarstwowy system obrony powietrznej, który może przechwytywać wiele pocisków na różnych poziomach dzięki systemowi obrony przeciwrakietowej niskiego pułapu (LAMD) i systemowi obrony przeciwrakietowej wysokiego pułapu (L-SAM), a także systemowi obrony przeciwrakietowej średniego pułapu (M-SAM II), który został wyeksportowany do wielu krajów na świecie. W przyszłości Korea będzie nadal rozwijać różne systemy uzbrojenia, poprawiając w ten sposób swoje zdolności bojowe.  

W obliczu zmieniającego się środowiska zagrożeń: jakie są najważniejsze obszary rozwoju zdolności z punktu widzenia DAPA, biorąc pod uwagę szybką ewolucję zagrożeń?

Jak widać na przykładzie wojny na Bliskim Wschodzie, moim zdaniem nowymi i pojawiającymi się zagrożeniami są tanie drony samobójcze, pociski hipersoniczne, które unieszkodliwiają obronę powietrzną, oraz cyberataki, które paraliżują systemy dowodzenia i kontroli. W odpowiedzi na zmieniające się środowisko zagrożeń DAPA podejmuje wysiłki w zakresie – po pierwsze, przeciwdziałania zagrożeniom ze strony dronów poprzez rozwój technologii przeciwdziałania dronom typu soft-kill (np. zakłócanie) i hard-kill (np. lasery); po drugie, wzmocnienia obrony powietrznej poprzez opracowanie systemów M-SAM III i L-SAM II do przechwytywania pocisków hipersonicznych; po trzecie, wzmocnienia zdolności inteligentnej obrony opartej na sztucznej inteligencji w celu przeciwdziałania cyberatakom. Ponadto, w odpowiedzi na niedobór żołnierzy, Korea rozwija zdolności MUM-T, aby pojazdy załogowe, takie jak czołgi K2, samobieżne działa K9 i samoloty KF-21, mogły współpracować z systemami bezzałogowymi, takimi jak pojazdy naziemne (UGV) i bezzałogowe statki powietrzne (UAV).  

Jaką rolę mogą Pana Ministra zdaniem odgrywać systemy energii skierowanej, takie jak lasery, na współczesnym polu walki? Jakie działania są podejmowane w celu ich wprowadzenia do służby w Republice Korei? Czy możliwe jest, aby niektóre z nich zostały wyeksportowane do Polski, w tym w ramach współpracy przemysłowej? 

Systemy energii skierowanej, takie jak lasery, mogą całkowicie zmienić sytuację na współczesnych polach bitewnych, gdzie szybko rośnie zagrożenie ze strony dronów i pocisków. Lasery są w stanie uderzać z prędkością światła, co czyni je odpowiednimi do zwalczania szybkich dronów i pocisków, a ich eksploatacja jest tańsza, co dodatkowo zwiększa ich przydatność.  

Pod koniec 2024 roku Korea jako pierwsza na świecie wdrożyła stacjonarny system laserowy „Cheongwang (Sky Light)”, a obecnie opracowuje przenośny system laserowy o ulepszonych możliwościach. W związku z tym uważam, że systemy broni laserowej mogą być eksportowane do Polski. O ile mi wiadomo, koreańscy i polscy partnerzy przemysłowi od zeszłego roku prowadzą rozmowy na temat współpracy w dziedzinie systemów broni laserowej, a rząd koreański zapewni wsparcie i pomoże w realizacji takiej współpracy przemysłowej.  

Polska korzysta z koreańskich samolotów FA-50 i jest potencjalnie zainteresowana samolotami nowej generacji KF-21. Jakie są kolejne kroki Korei w tych projektach – w szczególności w odniesieniu do rozwoju i integracji uzbrojenia, a także MUM-T?  

Pierwszy egzemplarz seryjny KF-21 został zaprezentowany w marcu tego roku i pomyślnie zakończył lot testowy w kwietniu. Ten pierwszy seryjny myśliwiec zostanie dostarczony do Sił Powietrznych Republiki Korei i wprowadzony do służby we wrześniu.  

Jeśli chodzi o uzbrojenie, przeprowadzonych zostanie więcej testów, aby dodać do platformy pociski powietrze-ziemia.  

Jeśli chodzi o MUM-T, obecnie opracowywane są prototypy bezzałogowych statków powietrznych (UAV) oraz szereg technologii, w tym system autopilota oparty na sztucznej inteligencji, a po zakończeniu prac Korea zweryfikuje ich zdolność do współpracy z KF-21. 

W związku z kryzysem na Bliskim Wschodzie łańcuchy dostaw ponownie stały się ważną kwestią, również dla przemysłu obronnego. Jak DAPA postrzega możliwości ograniczenia podatności na zagrożenia – zarówno w przypadku producentów koreańskich, jak i europejskich, a także krajów europejskich korzystających ze sprzętu wyprodukowanego w Korei? Jaką rolę może tu odegrać Korea?

Przechodząc przez trudne czasy związane z łańcuchami dostaw w obliczu globalnych kryzysów, takich jak pandemia COVID-19 i kryzys na Bliskim Wschodzie, Korea realizowała szereg działań mających na celu stabilizację łańcuchów dostaw i wzmocnienie samowystarczalności krajowej.  

Ponadto Korea pracuje nad zabezpieczeniem lokalnych centrów produkcyjnych w Europie, w tym jednego w Polsce, oraz nad budowaniem trwałego partnerstwa w dziedzinie obronności z członkami UE poprzez wspólne badania i rozwój oraz lokalizację produkcji części.  

Oczekuje się, że dzięki tym wysiłkom Korea wyjdzie poza zwykłą sprzedaż broni i stanie się filarem wspierającym stabilny i zrównoważony ekosystem obronny w Europie poprzez tworzenie partnerstw korzystnych dla wszystkich stron z lokalnym przemysłem, a tym samym dywersyfikację ryzyka.  

I bardziej ogólne pytanie: jak ocenia Pan Minister perspektywy koreańskiego przemysłu obronnego w zmieniającym się otoczeniu w Europie (w tym w kontekście regulacji UE)? I jaką rolę może on tu odegrać? 

Koreański przemysł obronny wykroczył poza umowy handlowe i dostosował się do nieustannie zmieniających się warunków w Europie poprzez transfer technologii, ułatwianie lokalnej produkcji oraz tworzenie spółek joint venture. Korea będzie nadal reagować na zmieniające się warunki, dostarczając doskonałe systemy uzbrojenia w celu zapewnienia bezpieczeństwa Europy.  

Ponadto głęboko wierzę, że Korea może pełnić rolę lojalnego partnera, który wzmacnia potencjał przemysłowy koreańskiej i europejskiej społeczności obronnej poprzez transfer technologii oraz wspólne badania i rozwój. 

Dziękuję za rozmowę.