Pierwsze takie połączenie. F-15SA z europejskimi rakietami

Do tej pory w Królewskich Siłach Powietrznych Arabii Saudyjskiej z rakiet krótkiego zasięgu typu powietrze-powietrze IRIS-T korzystały głównie europejskie myśliwce Eurofighter Typhoon i Panavia Tornado, natomiast saudyjskie F-15 zwykle uzbrojone były w rakiety produkcji amerykańskiej AIM-9 Sidewinder. Jednak nie wiadomo, czy na zdjęciu widać myśliwiec z już w pełni zintegrowanymi pociskami, czy jeszcze w fazie testów. Na temat integracji pocisków z maszyną nie ma również żadnych oficjalnych wzmianek ani władz wojskowych Arabii Saudyjskiej, ani Boeinga (odpowiedzialnego za produkcję F-15SA), ani producenta pocisku, czyli firmy Diehl Defence.

Dążenie do integracji amerykańskiego myśliwca z pociskiem IRIS-T (wyprodukowanym przez niemiecką spółkę zbrojeniową) może wskazywać na dywersyfikację łańcuchów dostaw dla saudyjskiego lotnictwa oraz szerzej dla całych sił zbrojnych. Konflikt pomiędzy USA i Izraelem a Iranem pokazał ograniczone możliwości produkcyjne w zakresie amunicji. W wyniku działań prowadzonych w Iranie, Stany Zjednoczone mogą opóźnić dostawy dla swoich sojuszników na całym świecie, z czego przywództwo wojskowe Arabii Saudyjskiej mogło wyciągnąć wnioski.

Lotnictwo myśliwskie Królewskich Sił Powietrznych Arabii Saudyjskiej składa się przede wszystkim z amerykańskich i europejskich maszyn (europejskiej produkcji: Eurofighter Typhoon i Panavia Tornado oraz amerykańskiej produkcji: F-5 Tiger II, F-15 Eagle i F-15E Strike Eagle – to właśnie na jednym z nich zauważono rakiety IRIS-T). Warto wspomnieć, że rakiety europejskiej produkcji Arabia Saudyjska zaczęła nabywać od 2010 roku. Dostawy realizowane do ok. 2014 roku zapewniły temu państwu aż ok. 1400 wspomnianych pocisków. W 2024 r. kraj ten złożył kolejne zamówienie obejmujące ok. 150 kolejnych pocisków IRIS-T.

Zatem integracja pocisków posiadanych w dość dużych ilościach pomoże Saudyjczykom nie tylko zdywersyfikować łańcuchy dostaw dla ich lotnictwa, ale również pozwoli im na poszerzenie opcji uzbrojenia posiadanych maszyn amerykańskiej produkcji. Najprawdopodobniej integracja uzbrojenia nie ma na celu całkowitego zastąpienia pocisków AIM-9 Sidewinder. Takie rozwiązanie, poza zapewnieniem większych możliwości podczas działań zbrojnych, powinno również poprawić koordynację ćwiczeń, w których brałyby udział maszyny pochodzące zarówno z USA, jak i z Europy.

Pociski IRIS-T

Rakiety krótkiego zasięgu IRIS-T weszły do służby w 2005 roku. Od tego czasu pociski typu powietrze-powietrze stały się jednymi z najczęściej używanych do uzbrajania europejskich myśliwców (takich jak np. Eurofighter Typhoon. Wkład w opracowanie rakiety miały takie państwa jak Niemcy, Włochy, Szwecja, Grecja, Norwegia, Kanada i Hiszpania. Pocisk miał zastąpić w arsenałach państw, przede wszystkim europejskich, wspomniane już amerykańskie rakiety AIM-9 Sidewinder.

Warto dodać, że rakiety IRIS-T podczas lotu mogą osiągnąć prędkość ok. 3 machów (ok. 3675 km na godzinę) oraz ich zasięg rażenia wynosi od 25 do 30 km (co jest zależne od wysokości, na jakiej znajduje się cel). Omawiana wysokomanewrowa amunicja została zintegrowana również ze szwedzkimi samolotami JAS 39 Gripen w Szwecji i na Węgrzech, a także z maszynami produkcji amerykańskiej, takimi jak F-16 w Norwegii, Grecji i Omanie oraz F/A-18 w Finlandii i Hiszpanii. Zatem nie tylko Arabia Saudyjska zdecydowała się na integrację europejskich pocisków z samolotami amerykańskiej produkcji.