Australijski problem z europejskimi śmigłowcami

Opóźnienie we wprowadzeniu nowych śmigłowców jest wynikiem szeregu zaniedbań popełnionych podczas postępowania przetargowego oraz konstrukcyjnych błędów rozwojowych zamówionych maszyn. Tymczasem Australia po wycofaniu w 2011 r. ze służby śmigłowców Sea King 50A i po decyzji, że nie będzie już inwestować w starzejące się S-70A Black Hawk ma coraz większy problem.

Teoretycznie wszystko zaplanowano dobrze, gdyż zgodnie z projektem Air 9000 zakupiono za 4 mld australijskich dolarów (3,8 miliarda dolarów) w 2005 r. 12 nowych śmigłowców a rok później dalsze 34. Rocznie miało być dostarczane od 7 do 8 maszyn, tak by dostawy zakończyły się w 2014 r. Niestety jak dotąd Australii przekazano tylko 28 helikopterów oznaczanych tam jako MRH90 Taipan. Co więcej, 9 lat po podpisaniu kontraktu nie spełniają one jeszcze jedenastu wymagań operacyjnych jakie postawili przed nimi odbiorcy: wojska lądowe i siły morskie. Uwagi dotyczą m.in. podłogi kabiny, wiatrochronów, lin zjazdowych oraz stanowiska strzelca bocznego. Dodatkowo obsługa NH90 okazała się droższa niż zakładano.

Sprawa jest o tyle bulwersująca, że wojskowi nie chcieli NH90 preferując śmigłowce S-70M. Planowano przy tym zakup w pierwszej fazie 12 nowych takich maszyn, a w drugiej 36 nowych lub zmodernizowanych egzemplarzy. Pomimo, że za takim rozwiązaniem była większość wyższych dowódców, rząd liberalno-narodowej koalicji z premierem Johnem Howardem zadecydował inaczej uchylając wcześniejsze ustalenia.

Australijskie raporty wskazują jednak na pewne pozytywne efekty związane z zakupem europejskich maszyn. Po pierwsze udało się uruchomić w Australii zakłady Airbus Helicopters w Brisbone, które zbudowały 3 z 28 dotychczas dostarczonych śmigłowców. Po drugi Australia otrzymała technologię powalającą na produkcję materiałów kompozytowych, które są obecnie dostarczane dla całej sieci dystrybucyjnej śmigłowców NH.