Włochy zamawiają śmigłowce bojowe

Program śmigłowca AW249 Fenice ruszył w 2016 roku i od początku opierano go na układzie napędowym znanego w Polsce śmigłowca wsparcia pola walki AW149. Wykorzystanie istniejących rozwiązań umożliwiło relatywnie szybkie powstanie nowej maszyny. Zaledwie po 10 latach, w 2026 roku ruszy jej produkcja seryjna.

Wcześniej w 2017 roku zamówione zostały trzy maszyny przedseryjne‑prototypy w konfiguracji wstępnej gotowości operacyjnej (initial operational capability - IOC), w 2021 roku domówiono kolejne cztery maszyny przedseryjne, a w 2024 r. – kolejne 12 (plus dwa w opcji). Łącznie Włochy miały więc do tej pory zamówionych 19 śmigłowców wersji IOC, z czego część została już wyprodukowana i przechodzi testy. Obecna umowa nie dość, że powiększy flotę o 29 maszyn w pełnej wersji operacyjnej (full operational capability – FOC), to obejmuje także modernizację poprzednich śmigłowców do standardu FOC.

Przedłożony do parlamentu wniosek dotyczy prac o wartości 1,22 mld EUR (równowartość 1,42 mld USD), a cały program łącznie 4,65 mld EUR (5,4 mld USD). Wszystkie prace, o ile wniosek zostanie zaakceptowany, mają się zakończyć w 2032 roku. Niespodzianki techniczne nie powinny się raczej pojawić. Maszyna do dzisiaj została zintegrowana z 20 mm armatą lotniczą Melara TM197B, 70 mm rakietami niekierowanymi, a na ten rok planowano strzelania z kierowanych pocisków przeciwpancernych Epike i Spike-ER. AW249 ma wykorzystywać też pociski powietrze-powietrze bardzo krótkiego zasięgu, prawdopodobnie Stingery albo ATAS. Śmigłowiec ma być też testowany pod kątem jego wykorzystania na wielodomenowym polu walki.

Polska była jednym z państw, którym zaoferowano sprzedaż AW249 i udział w jego programie. Biorąc pod uwagę, że kupiliśmy aż 96 śmigłowców bojowych innego typu (AH-64E Apache), można się zastanawiać, czy nie byłoby celowe, by głębsze wejście w program maszyny włoskiej, która mogłaby dzięki temu być polonizowana, a duża część wydanych pieniędzy pozostałaby w Polsce.

Apache w swojej najnowszej wersji jest jednak konstrukcją dojrzałą i wiele rozwiązań, które są dopiero testowane na AW249, było w przypadku AH-64E gotowe i przetestowane. W przypadku Fenice nadal występuje ryzyko opóźnień i chorób wieku dziecięcego, mimo że jego program wydaje się przebiegać sprawnie. AH-64 jest też maszyną w pełni interoperacyjną z US Army i może wykorzystywać amerykańskie pociski kierowane Hellfire i jego następców.

Jak na razie na AW249 nie ma żadnego klienta eksportowego.