Steelfin: modułowe pociski obrony powietrznej

Zgodnie z koncepcją przedstawioną podczas AUSA 2026 Steelfin to rodzina pocisków przechwytujących klasy ziemia-powietrze, zaprojektowanych tak, aby wykorzystywać wspólną architekturę i proces produkcji, a jednocześnie umożliwiać konfigurację poszczególnych wariantów do różnych zadań. Obejmują one zarówno obronę punktową, jak i zwalczanie zagrożeń w ramach wielowarstwowej obrony powietrznej i przeciwrakietowej, w tym przechwytywanie pocisków balistycznych na wyższych pułapach.

Konstrukcja Steelfin opiera się na otwartych interfejsach modułowego, dwustopniowego układu. Pierwszy stopień stanowi silnik wznoszący (booster), natomiast drugi to pocisk przechwytujący wyposażony w układ naprowadzania na cel w końcowej fazie lotu. Poszczególne warianty mają wykorzystywać wspólną bazową konstrukcję kadłuba, awionikę, oprogramowanie, układ sterowania lotem oraz interfejsy. Zastosowanie różnych silników przyspieszających i komponentów drugiego stopnia ma umożliwić dostosowanie pocisku do konkretnych zadań bez konieczności opracowywania od podstaw odrębnej konstrukcji dla każdego z nich.

Możliwości, parametry i integracja modułowej rodziny pocisków Steelfin

Deklarowane parametry zależą od zastosowanej konfiguracji. Prędkość pocisku ma mieścić się w zakresie od naddźwiękowej do hipersonicznej, a pułap od niskich wysokości do górnej części warstwy endoatmosferycznej. W zależności od wymagań zamawiającego pocisk może być wyposażony w głowicę kinetyczną lub wybuchową. Rodzina Steelfin ma umożliwiać zwalczanie zarówno załogowych i bezzałogowych statków powietrznych, jak i pocisków manewrujących, balistycznych oraz hipersonicznych.

Istotnym założeniem jest możliwość współpracy z istniejącymi wyrzutniami, w tym M903A2, Mk 41 VLS i Mk 70, Typhon, a także innymi wyrzutniami wykorzystującymi standardowe interfejsy. Anduril wskazuje również na możliwość integracji z systemami dowodzenia i kierowania ogniem, takimi jak IBCS oraz Aegis. Firma analizuje obecnie konfiguracje wykorzystujące silniki przyspieszające o średnicy 10, 18 i 21 cali. Próby w locie poszczególnych wariantów Steelfin zaplanowano na 2027 r.

Modułowość oraz deklarowana możliwość ograniczenia kosztów w porównaniu z obecnie wykorzystywanymi pociskami przechwytującymi mogą stanowić istotne zalety w obliczu współczesnych wyzwań. Zaawansowane systemy obrony powietrznej i przeciwrakietowej muszą mierzyć się z atakami saturacyjnymi, w których przeciwnik wykorzystuje duże liczby środków napadu powietrznego, w tym pocisków balistycznych i bezzałogowców.

Autonomiczny Roadrunner oraz rodzina pocisków Barracuda na AUSA

Steelfin nie jest jedynym rozwiązaniem prezentowanym przez Anduril w Waszyngtonie. Na stoisku firmy można zobaczyć również Roadrunner, a więc autonomiczny statek powietrzny z pionowym startem i lądowaniem (VTOL), napędzany dwoma silnikami turboodrzutowymi i wyposażony w modułowy ładunek użyteczny, umożliwiający realizację różnych zadań. System wykorzystuje sztuczną inteligencję, dzięki czemu jeden operator może nadzorować kilka aparatów jednocześnie. Roadrunner charakteryzuje się krótkim czasem przygotowania do startu, wysoką prędkością poddźwiękową oraz zdolnością do wykonywania manewrów o dużych przeciążeniach.

Kolejnym prezentowanym rozwiązaniem jest Barracuda, a więc rodzina autonomicznych pocisków manewrujących, dostępnych w kilku wariantach. Według podanych parametrów Barracuda-100 ma zasięg przekraczający 120 mil morskich i prędkość od 200 do 500 węzłów. Wariant Barracuda-250 ma osiągać zasięg ponad 200 mil morskich przy prędkości od 180 do 500 węzłów, natomiast Barracuda-500 ponad 500 mil morskich przy prędkości od 190 do 500 węzłów.

Wszystkie warianty Barracudy mają modułową konstrukcję, umożliwiającą zastosowanie różnych ładunków użytecznych i czujników w zależności od realizowanej misji. Barracuda-100M może być odpalana z platform lądowych lub powietrznych. Jest kompatybilna z istniejącymi zewnętrznymi węzłami uzbrojenia samolotów i śmigłowców, może być również zrzucana z samolotów transportowych oraz wykorzystywać różne sposoby startu z ziemi.

Kontrakt z Pentagonem i przełom w produkcji wielkoseryjnej pocisków Barracuda

W 2026 r. pocisk manewrujący Barracuda uzyskał certyfikację jako pierwsza amunicja Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych przeznaczona do produkcji wielkoseryjnej, spełniająca wymagania otwartej architektury systemowej. Anduril ma dostarczyć pierwsze pociski Barracuda Pentagonowi na początku 2027 r.