Nawet 36 tys. interceptorów rocznie. Niemiecka odpowiedź na zagrożenie dronowe ze wschodu

Na otwarciu obecni byli premier Bawarii dr Markus Söder oraz minister gospodarki i energii Niemiec Katherina Reiche, co pokazuje, jak dużą rangę w Niemczech nadano temu wydarzeniu. Inwestycja na pierwszy rzut oka jest dość skromna: 10 mln EUR inwestycji (w tym w wybudowane od podstaw nowe hale), 100 pracowników pracujących jednocześnie w czasie jednej zmiany, niecałe 2 tysiące metrów kwadratowych powierzchni hal.

Modelowy zakład

Ta niepozorność może okazać się jednak siłą. Niewielkie zakłady mają docelowo produkować 3 tysiące dronów przechwytujących (tzw. interceptorów) jednocześnie. Są to urządzenia stworzone do niszczenia wielkich dronów samobójczych dalekiego zasięgu (OWA UAV), zarówno tych powolnych z silnikami tłokowymi, jak i szybkich dronów odrzutowych. Dla porównania szacuje się, że Rosja w ostatnim miesiącu wyprodukowała 8700 dronów samobójczych. Przy założeniu, że jeden, a nawet dwa drony-interceptory są potrzebne do neutralizacji drona samobójczego – jedna niewielka fabryka jest w stanie zabezpieczyć w środki obronne odpowiadające znacznej części całej rosyjskiej produkcji.

Nowe zakłady znacznie zwiększają dotychczasową skalę produkcji prowadzoną przez firmę. Od 2022 roku do dzisiaj TYTAN Technologies, w oparciu o pomieszczenia na terenie Monachium, wyprodukował i dostarczył Ukrainie kilka tysięcy dronów przechwytujących (jak nam oficjalnie powiedziano: więcej niż tysiąc, mniej niż 10 tysięcy). Po osiągnięciu pełnej skali produkcji liczba ta wzrośnie do 36 tysięcy rocznie, a zatem wielokrotnie.

A to nie koniec. Inwestycja ma bowiem charakter modelowy i teraz firma chce zainteresować współpracą i budować identyczne lub podobne obiekty, z podobnymi metodami produkcji, w innych państwach Europy. Szczególną uwagę przywiązuje do państw tzw. wschodniej flanki NATO, w tym Polski. Zakładając, że podobne obiekty powstałyby jeszcze w kilku miejscach, mogłoby to niemal całkowicie zapewnić zapotrzebowanie na tej klasy rozwiązania. TYTAN chciałby budować podobne fabryki w oparciu o współpracę z lokalnymi przemysłami, które brałyby na siebie wysiłek produkcyjny lub jego część, ale także mogłyby się zająć np. integracją rozwiązań z lokalnymi systemami obrony powietrznej czy antydronowej.

Jakie są argumenty za rozwiązaniami od TYTAN Technologies? Pierwszy jest geopolityczny: 100 proc. finansowania firmy pochodzi ze źródeł z Unii Europejskiej, a więc nie ma tam kapitału chińskiego i amerykańskiego. Całkowita jest też kontrola zastosowanych rozwiązań technicznych.

Drugi argument jest techniczny: wszystkie drony-interceptory firmy działają w ramach jednego systemu dowodzenia i komunikacji o nazwie Neura. Neura nie wymaga specjalnie przeznaczonych do tego rozwiązań hardware’owych. To oprogramowanie, które można zainstalować w laptopie. Rozwiązanie to może zostać zintegrowane z innym systemem dowodzenia, umożliwiając mu tym samym wykorzystywanie interceptorów firmy TYTAN. Można sobie wyobrazić np. zintegrowanie interceptorów i wyrzutni TYTAN-a z budowanym właśnie systemem San czy np. Pilicy.

Samodzielny system antydronowy

Neura może też być zintegrowana z sensorami bezpośrednio tworząc kompletny samodzielny system. Takie rozwiązanie zostało zaprezentowane „w naturze” w czasie uroczystości otwarcia zakładu. Pokazanym rozwiązaniem był niemieckiej produkcji pojazd opancerzony 4X4 Dingo 2 (z grubsza odpowiednik polskiego Warana).

Dingo 2 ma opancerzoną kabinę i układ konstrukcyjny pick-upa z miejscem na 10-stopowy standardowy kontener. Miejsce to zostało wykorzystane do posadowienia czterech wyrzutni dronów interceptorów Metis V2, po trzy drony w każdej. Jedna z wyrzutni została pochylona, ale jak podkreślali gospodarze, tylko w celu pokazania zgromadzonym, co jest w środku. Start efektorów odbywa się bowiem pionowo, bez potrzeby wychylania wyrzutni.

W każdej wyrzutni mieściły się trzy drony przechwytujące typu Metis, a więc cała jednostka ognia wozu wynosiła 12 egzemplarzy. Pojazd miał też na sobie zdalnie sterowane stanowisko z wkm-em do samoobrony oraz antenę umożliwiającą wykrywanie i naprowadzanie dronów na cel.

Taka konfiguracja sprawia, że pojazd może funkcjonować jako samodzielny mobilny system z własnymi sensorami i efektorami. Kontrola nad dronami może się odbywać z laptopa zamocowanego na specjalnym stelażu na siedzeniu pasażera obok kierowcy. W ten sposób załoga może prowadzić działania w strefie przyfrontowej we względnym bezpieczeństwie zapewnianym przez opancerzoną kabinę. Laptop jest jednak wynośny, co umożliwia opuszczenie pojazdu i kierowanie zdalnie odpalanymi dronami np. z zabudowań czy z lasu.

Samodzielny Dingo 2 to jedna z możliwości. Inną jest tworzenie całych baterii z kilkoma suchymi pojazdami, których praca jest koordynowana z wozu dowodzenia systemu. Wówczas możliwe jest wykorzystywanie sensorów o wyższych parametrach dających lepszą świadomość sytuacyjną.

W formie modeli pokazano inne możliwości wykorzystania rozwiązań. Był więc model standardowego kontenera 20-stopowego z sensorami i większą liczbą efektorów (44 sztuki). Rozwiązanie to zostało pomyślane jako stacjonarne, które w łatwy sposób można dowieźć na miejsce pojazdem z systemem samozaładowczym i pozostawić do ochrony obiektów, np. baz wojskowych czy obiektów cywilnych, gdyby zaszła taka potrzeba.

Pokazano też model trzyosiowego pojazdu Dingo 3 w podobnej konfiguracji jak Dingo 2 i lekki pojazd terenowy Caracal z pojedynczą wyrzutnią umieszczoną z tyłu. Ten ostatni jest propozycją dla wojsk powietrznodesantowych, specjalnych i do innych działań mobilnych bądź skrytych.

Efektory

Poza samym systemem Neura najważniejszym elementem całej propozycji są same interceptory, które muszą nie tylko być skuteczne, ale także relatywnie niedrogie i łatwe w masowej produkcji. TYTAN pokazał pięć takich rozwiązań z nazwami pochodzącymi od imion mitycznych tytanów. Były to:

• TI-01 Metis z dwoma silnikami elektrycznymi na skrzydłach napędzającymi śmigła ciągnące. Metis jest rozwiązaniem produkowanym i dostarczanym Ukrainie już od dawna. Jego głowica naprowadzania w postaci kamery termowizyjnej znajduje się z tyłu kadłuba, a bojowa zaraz za nią. Atak polega na zbliżeniu się do celu i dokonaniu eksplozji kierunkowej, wysyłającej w cel stożek odłamków. To standardowe, proste rozwiązanie niewymagające wielkiego zaawansowania technicznego, jak rozwiązania typu hard-to-kill, ale gwarantuje efekt i to niskim kosztem. Metis może rozwijać prędkość 375 km/h, operować na wysokości do 5 km. Maksymalna masa startowa to 6 kg, z czego głowica bojowa to 1,2 kg. Deklarowany zasięg aparatu latającego to 60 km.

• TI-01 Eos to z kolei efektor stworzony z myślą o bardzo niskim koszcie jednostkowym. Jest mniejszy i niszczy cel poprzez bezpośrednie uderzenie w niego (hit-to-kill). Głowicę bojową zastępuje tutaj sztuczna inteligencja, śledząca sytuację przez kamerę termowizyjną i uzyskująca informację z radaru naziemnego, która ma umożliwiać takie trafienie. Eos jest także łatwiejszy i szybszy do wykonania, a więc łatwiej można uzyskać tutaj masowość rozwiązania. Jego parametry techniczne siłą rzeczy muszą być niższe. Maksymalna masa startowa to 4 kg, pułap 4 km, prędkość 220 km/h, a zasięg 20 km. Głowica bojowa jest opcjonalna i ma masę 0,6 kg.

• TI-03 Hyperion. Metis i Eos mają jedną wadę – można je stosować tylko przeciwko wolno poruszającym się celom, a zatem dronom FPV i dronom klasy OWA z napędem tłokowym (~200 km/h). Tymczasem w wojnie na Ukrainie coraz częściej są wykorzystywane drony OWA z napędem odrzutowym o wyższym pułapie i osiągające prędkości kilkuset kilometrów na godzinę. Na razie zwalcza się je przy pomocy rakiet ziemia-powietrze i myśliwców. Jest to jednak metoda kosztowna, a chodzi o to, żeby metoda zwalczania była tańsza niż zwalczane zagrożenie. Hyperion ma być odpowiedzią na to wyzwanie. Jego aparat latający posiada silniki elektryczne ze śmigłami pchającymi, ale posiada także booster rakietowy, który umożliwia mu walkę z odrzutowymi „szahidami”. Hyperion może wspiąć się na wysokość 5 km, a jego prędkość przekracza 500 km/h. Zasięg to 30 km, maksymalna masa startowa to 7,5 kg, a masa głowicy bojowej: 0,9 kg.
• TI-04 to z kolei znajdujący się w fazie prototypu system do samoobrony przed dronami FPV i bombardującymi. Aparat ma formę pocisku rakietowego, który ma być odpalany ze strzelby w kierunku zagrożeniu. Po odpaleniu ma naprowadzać się samodzielnie na cel.

• TI-05. Pokazano także model w skali zupełnie nowego rozwiązania, jeszcze bez imienia tytana, o oznaczeniu TI-05. Maszyna ma formę niewielkiego samolotu ze skośnymi skrzydłami i silnikiem odrzutowym, już bez śmigieł napędu elektrycznego. To zapowiedź stworzenia jeszcze szybszego i osiągającego jeszcze wyższy pułap interceptora, przeciw przewidywanym w przyszłości jeszcze szybszym dronom klasy OWA. Brak hybrydowego napędu powinien też uprościć konstrukcję.