Drugi koreański śmigłowcowiec w służbie

Marado cechuje się wypornością pełną wynoszącą 19 tys. ton. Ma długość 200 m, szerokość 31 m i zanurzenie 6,6 m. Okręt może przenosić desant w postaci 720 marines, sześciu czołgów, siedmiu amfibii desantowych i dwóch dużych poduszkowców desantowych LCAC. Jego grupa lotnicza może składać się ponadto z maksymalnie 12 pionowzlotów. W przeciwieństwie do Dokdo, na Marado w jej skład mogą wchodzić także samoloty skróconego startu i pionowego lądowania F-35B a także V-22 Osprey. Udało się do osiągnąć dzięki zastosowaniu żaroodpornego pokładu lotniczego, a także zwiększenia jego wytrzymałości. Można na nim postawić maszynę o masie nawet 60 ton, a nie jak w przypadku poprzedniego okrętu – 25 ton.

Zmiany objęły tez sensory i systemy samoobrony. Zamiast radaru do wykrywania celów powietrznych  Thales SMART-L zainstalowano radar AESA EL/M-2248 MF-STAR firmy Elta Systems. Z kolei termowizyjny system SAQ-600K został zastąpiony przez Vampir-MB.

Systemy samoobrony Goalkeeper zastąpiono dwoma systemami Phalanx Block 1B. Do samoobrony przewidziano też cztery czterokomorowe wyrzutnie pionowe K-SAAM z pociskami średniego zasięgu Sea Bow. Zmiany objęły tez nową aranżacje i przemieszczenie niektórych systemów pokładowych, w tym obronnych maksymalizując tym samym ich możliwości, a także rozkład niektórych pomieszczeń.

Okręt Marado był budowany od końca kwietnia 2017 roku. Wodowano go w maju roku 2018 a próby morskie rozpoczął w roku 2019. Po dodaniu wszystkich zakładanych systemów okręt został ukończony w lipcu ubiegłego roku. Obecnie po wcieleniu do służby ma posłużyć do intensywnego szkolenia jego załogi. Po jego zakończeniu w grudniu br. okręt osiągnie wstępną gotowość operacyjną. Planuje się, że w w sierpniu i wrześniu Marado powita w koreańskim porcie Busan brytyjski lotniskowiec Queen Elizabeth.

Ukończeniu drugiego śmigłowcowca desantowego to kolejny milowy krok na drodze rozbudowy południowokoreańskiej marynarki wojennej. Jej ukoronowaniem będzie jednak budowa lekkiego lotniskowca CVX o zakładanej wyporności pełnej 35-40 tys. ton. Program ten dopiero się rozpoczyna, ale ukończony okręt powinien wejść do służby na początku lat 30.