Co dalej z dostawami szwedzkiej artylerii dla Ukrainy? [KOMENTARZ]

Ukraina otrzymała od Szwecji dotychczas łącznie 8 armatohaubic Archer. Pojazdy te trafiły na wyposażenie m.in. 45. Samodzielnej Brygady Artylerii, która wcześniej korzystała m.in. z  ciągnionych M777. Ich głównym zastosowaniem jest prowadzenie ognia kontrbateryjnego, w którym mają sprawdzać się bardzo dobrze dzięki dużej mobilności oraz donośności.

Czy Ukraina na pewno dostała więcej artylerii ze Szwecji?

Niedawno kilka ich zdjęć opublikowała druga jednostka je wykorzystująca (a może obecnie jedyna?), czyli 43. Samodzielna Brygada Artylerii. Wykonano w jakże urokliwej nocnej scenerii „pod gwiazdami” przy temperaturze -20 stopni Celsjusza. Przy tej okazji zrodziło się u autora jedno pytanie czy na pewno Ukraina otrzymała rzeczywiście kolejne 16 Archerów, ale na podwoziu samochodów ciężarowych RMMV HX2, jak informowała w styczniu Ambasada Szwecji w Kijowie.

Do dziś nie ma żadnego potwierdzającego tego stwierdzenia zdjęcia, a uroczysta demonstracja pierwszego egzemplarza dla Szwedów miała miejsce niedawno i to z kilkumiesięcznym opóźnieniem. Tym samym rodzi się pytanie, czy Szwedzi aby na pewno nie przekazali Ukrainie starszej wersji, czy też nowe Archery w jakiejś liczbie są wykorzystywane w Szwecji do szkolenia ukraińskich załóg.

Dużo pytań, mało odpowiedzi

W pierwszym przypadku oznaczałoby to prawie rozbrojenie szwedzkich artylerzystów, ponieważ w przypadku oddania kolejnych 18 sztuk sprawiłoby, że zostałoby im raptem 6 Archerów. Jednocześnie Szwedzi mają wypożyczyć Łotyszom pewną ich liczbę do czasu dostaw nowych armatohaubic, zatem scenariusz ten wydaje się nieprawdopodobny. W drugim przypadku wątpliwe jest, aby udało się tak szybko wyprodukować 16 armatohaubic (mając zamówienie Sztokholmu) więc szkolenie odbywałoby się raczej na mniejszej liczbie.

A może komunikat Szwedów należy rozumieć jako liczbę zatwierdzonych kontraktami Archerów dla Ukrainy? Pytań jest tutaj wiele i będziemy starać się stopniowo wyjaśniać poszczególne wątki. Ukraina ma łącznie otrzymać 44 egzemplarze tej cenionej przez tamtejszych żołnierzy armatohaubic, z czego nową wersję przedstawiać ma 36 sztuk.

Archer to 155 mm armatohaubica samobieżna na podwoziu kołowym. Uzbrojenie główne powstało na bazie wersji rozwojowej ciągnionego systemu FH 77B. Armatohaubica o nazwie FH 77BW posiada lufę o długości 52 kalibrów (ok. 8 metrów). Według producenta Archer może strzelać pociskami samonaprowadzającymi do zwalczania pojazdów opancerzonych BONUS na odległość do 35 km, amunicją konwencjonalną z gazogeneratorem dennym do 40 km, a amunicją precyzyjnego rażenia M982 Excalibur na ponad 50 km. Zautomatyzowane magazyny amunicji mogą pomieścić różne typy pocisków i modułowych ładunków miotających. Archer jest wyposażony w cyfrowy system dowodzenia, kontroli i kierowania ogniem. Haubicę można transportować drogą lotniczą na pokładzie samolotu transportowego Airbus A400M.

Operatorzy kontrolują wszystkie podsystemy haubicy z opancerzonej kabiny. Czas od zajęcia stanowiska ogniowego do oddania pierwszego strzału wynosi zaledwie 20 sekund. Po wykonaniu zadania ogniowego Archer jest w stanie przejść do położenia marszowego w ciągu kolejnych 20 sekund. W mniej niż dwie minuty Archer może wystrzelić sześć pocisków i przemieścić się na nowe stanowisko ogniowe. Przez cały ten czas załoga pozostaje pod pancerzem, opuszczając pojazd wyłącznie w celu uzupełnienia amunicji (pojemność magazynów wynosi 21 pocisków i kompletów modułowych ładunków miotających). Jak dotąd do systemu Archer dostosowano dwa typy podwozia: wozidło przegubowe Volvo A30E w układzie 6x6 oraz klasyczną ciężarówkę RMMV HX2 z napędem 8x8.