Raytheon rozwija pocisk Coyote. Będzie mógł walczyć z dronami odrzutowymi

Zmiana napędu stanowi najważniejszą modyfikację wprowadzoną w Coyote Block 2C+RM. Oprócz nowego silnika konstrukcja otrzymała ulepszoną głowicę naprowadzającą oraz zmodyfikowaną głowicę bojową. Według dostępnych informacji prace nad nowym wariantem trwały około 15 miesięcy. Poprzedziła je seria testów silnika rakietowego, a następnie przeprowadzono trzy udane starty przechwytującego bezzałogowca.

Coyote z napędem rakietowym

Dotychczasowy Coyote Block 2 wykorzystuje silnik turboodrzutowy oraz dodatkowy silnik startowy na paliwo stałe. Według informacji przekazanych przez producenta osiąga prędkość przekraczającą 555 km/h, a jego zasięg wynosi około 10–15 km. Może zwalczać cele na wysokości do 5,5 km, w zależności od rodzaju i parametrów przechwytywanego obiektu.

W nowym wariancie silnik turboodrzutowy zastąpiono silnikiem rakietowym na paliwo stałe. Rozwiązanie to pozwala uzyskać wysokie przyspieszenie bezpośrednio po starcie, co ma skrócić czas potrzebny do osiągnięcia celu. Parametry prędkości, zasięgu i pułapu Coyote Block 2C+RM nie zostały jednak oficjalnie ujawnione. Wiadomo jedynie, że producent zakłada poprawę osiągów względem wersji z napędem turboodrzutowym. Modernizacja ma umożliwić zwalczanie bardziej wymagających celów, w tym bezzałogowców uderzeniowych napędzanych silnikami odrzutowymi oraz pocisków manewrujących.

Integracja z istniejącą obroną powietrzną

Istotną zaletą nowego Coyote ma być zachowanie kompatybilności z istniejącą infrastrukturą startową. Block 2C+RM może być odpalany z dotychczasowych modułów cztero- i ośmiokomorowych, wykorzystywanych na pojazdach kołowych, stanowiskach stacjonarnych oraz platformach morskich.

Oznacza to, że wdrożenie nowego wariantu nie powinno wymagać zasadniczej przebudowy wyrzutni. Według dostępnych informacji ulepszony układ napędowy i głowica naprowadzająca mają również umożliwić integrację z istniejącymi systemami obrony powietrznej LIDS (Low, slow, small Unmanned Aircraft Integrated Defeat System) bez konieczności przeprowadzania gruntownej modernizacji naziemnej infrastruktury wykrywania celów.

LIDS jest amerykańskim rozwiązaniem przeznaczonym do zwalczania niewielkich bezzałogowych statków powietrznych. Wykorzystuje między innymi radary, systemy dowodzenia oraz efektory przeznaczone do neutralizacji wykrytych zagrożeń. Zastosowanie szybszego przechwytującego pocisku może rozszerzyć możliwości systemu w starciu z celami, które są trudniejsze do zwalczenia przy użyciu wolniejszych efektorów.

Od lekkiego drona do pocisku przeciwlotniczego

Rodzina Coyote przeszła znaczącą ewolucję od czasu opracowania pierwszej wersji. Coyote Block 1 był niewielkim bezzałogowcem napędzanym silnikiem elektrycznym ze śmigłem pchającym. Ważył około 5,9 kg i osiągał prędkość do 130 km/h. Mógł być wykorzystywany jako środek rozpoznawczy lub amunicja krążąca wyposażona w głowicę odłamkowo-burzącą z zapalnikiem zbliżeniowym.

W kolejnych wersjach nacisk położono na przechwytywanie celów powietrznych. Coyote Block 2 otrzymał napęd turboodrzutowy, a także układ naprowadzania współpracujący z naziemnym radarem. Zastosowano w nim kierunkową głowicę odłamkowo-burzącą, przystosowaną do niszczenia przechwytywanych obiektów.

Block 2C+RM stanowi dalszy etap tego rozwoju. Dzięki nowemu napędowi konstrukcja ma dysponować większą dynamiką lotu, a połączenie silnika rakietowego z ulepszonym układem naprowadzania ma zwiększyć jej przydatność przeciwko szybkim celom powietrznym.

W rodzinie Coyote rozwijany jest również Block 3, bazujący na koncepcji niewielkiego bezzałogowca z napędem elektrycznym. W zależności od konfiguracji może on przenosić wyposażenie rozpoznawcze, systemy optoelektroniczne lub środki walki elektronicznej. W przeciwieństwie do wariantów przechwytujących niektóre zastosowania Block 3 mogą zakładać powrót i ponowne wykorzystanie platformy.