Ukraińska artyleria nasyca armię. Nowa wersja w kolejnej jednostce

Opracowana przez ukraiński przemysł zbrojeniowy armatohaubica 2S22 Bohdana to obecnie jeden z najliczniejszych typów artylerii samobieżnej w tamtejszej armii. Opracowywane i wdrażane do służby kolejne wersje pozwalają na zastępowanie mniej zaawansowanych rozwiązań (jak np. poradzieckie haubice 2S1 czy zachodnie M109) oraz uzupełnianie bieżących strat frontowych. Efektem tego jest coraz większa liczba zdjęć oraz filmów zamieszczanych w mediach społecznościowych z ich udziałem, także z nową odmianą określoną przeze mnie jako 6.0.

Nowa odmiana ukraińskiej artylerii na starym podwoziu

Pojawiła się ona po raz pierwszy w pierwszej połowie września zeszłego roku na stanie 60. Brygady Artylerii. Elementami wyróżniającymi ją względem bardzo podobnej odmiany 2.0 są m.in. wyżej usadowiona kabina załogi, inne rozmieszczenie elementów pomiędzy przedziałem kierowania a sekcją bojową oraz montaż w przedziale silnikowym dodatkowego wylotu powietrza. Część różnic wskazuje, że zastosowano nowe podwozie pochodzące od nieokreślonego jeszcze typu samochodu ciężarowego.

Jednym z kandydatów na nie jest znany z odmiany 1.0 KrAZ-6322. Czy jest to rzeczywiście to nieprodukowane od dawna podwozie? Istnieje taka możliwość, ale rodziłoby to pytanie, gdzie ono obecnie jest produkowane. Być może podwozia są pozyskiwane z ukraińskiej armii, która w ich miejsce wdraża otrzymywane od Zachodu ciężarówki wielu marek. To jednak tylko teoria.

Ukraińscy "specjalsi" otrzymali artylerię

Bohdana z opisywanym podwoziem w połowie listopada została zauważona na stanie kolejnej jednostki, co wskazuje na wyprodukowanie jej w większej liczbie niż kilku sztuk. Mowa tutaj o 144. Dywizjonie Artylerii wchodzącym w skład 144. Samodzielnego Centrum Wsparcia Ogniowego Sił Operacji Specjalnych. Jak wskazuje ukraiński serwis Militarnyi, wcześniej tamtejsi artylerzyści mieli korzystać z ciągnionych armatohaubic 2A65 Msta-B.

Sama armatohaubica otrzymała frontowe modyfikacje, jak m.in. osłony siatkowe na kabinie. Widzimy także, że przekazana artyleria posiada ramię dosyłacza amunicji, które jest już widoczne od dłuższego czasu w Bohdanach… jednak żołnierze z niego ponoć rzadko korzystają.

2S22 Bohdana to ukraińska armatohaubica samobieżna kalibru 155 mm o trakcji kołowej. System uzbrojenia wraz z zabudową opracował Nowokramatorski Zakład Budowy Maszyn (NKMZ) z Kramatorska. Uzbrojenie główne pierwotnie osadzono na wojskowym samochodzie ciężarowym KrAZ-6322 w układzie 6x6 z opancerzoną kabiną w wariancie pojazdu wykorzystywanego przez Zbrojne Siły Ukrainy. Wobec problemów strukturalnych w zakładach KrAZ po rosyjskiej inwazji nośnik wymieniono. Podwozie nowszych egzemplarzy stanowi białoruski samochód ciężarowy MAZ-6317 (produkowany na licencji pod nazwą Bogdan-6317) o napędzie 6x6. Pojazd otrzymał kabinę o kształcie zbliżonym do tej zastosowanej w wozie dowodzenia RKP-360, wchodzącym w skład dywizjonów systemu przeciwokrętowego R-360 Neptun (2.0).

Kolejnym alternatywnym nośnikiem jest Tatra T815-7T3RC1 z napędem 8x8, wyposażony w modułową, opancerzoną kabinę Puma (3.0). Obecnie armatohaubica jest także integrowana z cywilnymi modelami samochodów ciężarowych Tatra (np. Phoenix) wyposażanymi w kabinę podobną do tej w wersji 2.0. Ten podwariant określa się mianem wersji 4.0.

Kolejna podwersja została także osadzona na podwoziu Tatry z kabiną przypominającą czeską Pumę, którą roboczo nazywa się czasem 5.0. Obecnie do służby oddawana jest odmiana 6.0, bazująca prawdopodobnie na ukraińskim samochodzie ciężarowym KrAZ-6322. Niedługo w produkcji znajdzie się Bohdana bazująca na niemieckim samochodzie Mercedes-Benz Zetros, jednak nie wiadomo, w jakim układzie zawieszenia. System może być także osadzany na samochodach ciężarowych innego typu, choćby na pojazdach marki MAN.

W pierwotnej konfiguracji (na podwoziu KrAZ-6322) masa całkowita pojazdu wynosi 28 ton, a zapas amunicji to 20 pocisków i kompletów ładunków miotających. Armatohaubica jest wyposażona w nowoczesny system kierowania ogniem, a jej teoretyczna szybkostrzelność maksymalna ma wynosić do 5-6 strzałów na minutę. Maksymalna donośność wynosi odpowiednio 40 km przy stosowaniu amunicji z gazogeneratorem dennym i 50-60 km dla pocisków ze wspomaganiem rakietowym.