Amerykanie się zbroją. 0,5 mld $ na artylerię

Informacja o zamówieniu przez Amerykanów modernizacji kolejnych egzemplarzy M109 oraz M992 została podana w drugiej połowie lutego, chociaż samo złożenie podpisów miało miejsce jeszcze w grudniu 2025. Zawarcie umowy ma wzmocnić zdolność armii do spełniania krytycznych wymagań operacyjnych, w szczególności w odniesieniu do jej Pancernych Brygadowych Zespołów Bojowych (ABCT).

Kolejny krok w modernizacji artylerii

Prace modernizacyjne na wspomnianych pojazdach będą odbywać się w zakładach BAE Systems ulokowanych w miejscowościach York, Elgin i Anniston. Docelowo US Army planuje posiadać przynajmniej około 700 egzemplarzy M109A7. „Samobieżna haubica M109A7 Paladin została zaprojektowana tak, aby zapewnić znaczącą przewagę operacyjną na dzisiejszych i przyszłych polach bitew” – powiedział Dan Furber, dyrektor programu ds. artylerii i wsparcia bojowego w dziale systemów bojowych w BAE Systems.

„Jej sprawdzona wydajność dowodzi jej wartości w terenie i jesteśmy dumni, że możemy wspierać armię amerykańską i jej sojuszników w wykorzystaniu tej kluczowej zdolności” – kontynuował Furber.

M109A7 to najnowszy wariant amerykańskiej haubicy samobieżnej M109, który powstał w wyniku modernizacji poprzedniego standardu M109A6. Zmiany objęły m.in. zastosowanie nowego podwozia, bazującego na rodzinie bojowych wozów piechoty Bradley, wraz z silnikiem, skrzynią biegów i układem sterowania, a także nową architekturę instalacji wysokiego napięcia i lepszą ochronę balistyczną. Uzbrojenie główne pozostało identyczne z poprzednim wariantem i stanowi je haubica M284 kal. 155 mm z lufą o długości 39 kalibrów, co przekłada się na rażenie celów na dystansie 21-30 km lub 40 km, w zależności od użytej amunicji (maksymalna wartość dotyczy pocisków Excalibur).

Uzbrojeniem dodatkowym pozostał wielkokalibrowy karabin maszynowy M2 kal. 12,7 mm. Wraz z modernizacją wozów amunicyjnych M992A3 prace te mają pozwolić na służbę Paladinów w linii do 2050 r. Obecnie prowadzone są analizy dotyczące kolejnej wersji tego systemu artyleryjskiego, z dłuższym przewodem lufy (np. 52 kalibrów), co skokowo zwiększyłoby donośność z 30-40 km do ponad 50 km, przy zastosowaniu odpowiednich typów amunicji.