Kolejne rosyjskie Piony i Hiacynty jadą na front

Rosjanie od wielu miesięcy ściągają masowo ze swoich składnic sprzętowych różnego typu uzbrojenie w celu uzupełnienia strat w jednostkach walczących na Ukrainie. Do ich transportu najczęściej wykorzystywana jest kolej, dzięki której dość sprawnie jest ono przemieszczane przez setki kilometrów wewnątrz Federacji Rosyjskiej. Jeden z takichwłaśnie transportów został nagrany. Na filmie widzimy zróżnicowane pojazdy wojskowe pochodzące zapewne ze składnic i zakładów remontowych.

Na filmie widzimy m.in. samobieżne armatohaubice 2S5 Hiacynt-S, wozy dowodzenia wykorzystujące transportery MT-LBu, ciężkie działa samobieżne 2S7 Pion/Małka, czołgi T-80BW, samochody ciężarowe Ural-4320, wozy dowodzenia i łączności BMP-1KSh, transportery opancerzone BTR-70/80 (nieokreślony wariant specjalistyczny). Tym samym jest to transport pojazdów o różnych funkcjach, co wskazuje na systemowe uzupełnienie strat. Elementem trochę niepasującym są czołgi T-80BW, które obecnie raczej są modernizowane do wersji T-80BWM przed wysłaniem do jednostek. Niewykluczone, że pochodzą one nie z magazynów, ale z jednostek wojskowych lub nagranie pochodzi sprzed wielu miesięcy.

2S7 Pion to radzieckie ciężkie działo samobieżne wprowadzone do służby w 1975 roku. W późniejszych latach trafiło ono także na wyposażenie Polski oraz Czechosłowacji w liczbie 8 oraz 12 sztuk. Uzbrojenie główne stanowi działo 2A44 z lufą o długości 56,2 kalibrów mogące razić cele lądowe na dystansie do 37,5-47,5 km w zależności od użytej amunicji (w tym z głowicą jądrową). Szybkostrzelność określono na 1,5 wystrzału w ciągu minuty. Zapas amunicji wynosił 4 naboje. Obsługę Piona (w Polsce określanego Piwonią) stanowiło 14 żołnierzy. Podwozie powstało z wykorzystaniem elementów czołgów T-72 oraz T-80.

Jednostkę napędową pojazdu stanowił silnik wysokoprężny W-46 o mocy 840 KM, pozwalający na rozpędzenie go do 50 km/h przy masie własnej 46,5 tony (z czego same działo ważyło 14,6 tony). W 1983 roku wprowadzono modyfikację, która zwiększyła szybkostrzelność do 2,5 strzału na minutę, dodała mocniejszy silnik oraz zwiększyła zapas amunicji do ośmiu pocisków. Po modernizacji system przyjął nazwę 2S7M Pion-M (Małka).Użytkownikami systemu są Ukraina, Rosja, Angola, Azerbejdżan oraz Gruzja.

2S5 Hiacynt-S to radziecka samobieżna armatohaubica kal. 152 mm oparta o zmodernizowane podwozie 2S3 Akacja, które było szeroko wykorzystywane w różnych wariantach w armii radzieckiej. Została wprowadzona do służby w 1978 roku, zastępując dywizjony dział polowych M46 kal. 130 mm w radzieckich jednostkach artylerii. Uzbrojenie główne stanowi armatohaubica 2A36 o lufie długości 49 kalibrów (ponad 8 metrów). Taka długość pozwalała na osiągnięcie donośności na poziomie 30,5-40 km w zależności od rodzaju użytej amunicji. Do samoobrony służy pojedynczy karabin maszynowy PKT kal. 7,62 mm.

Grubość pancerza kadłuba wynosi 15 mm, a przedział ogniowy jest nieosłonięty. Jednostkę napędową stanowi silnik wysokoprężny W-59 o mocy 520 KM, pozwalający na rozwinięcie prędkości maksymalnej wynoszącej 62 km/h po drodze oraz 25 km/h w terenie. Obecnie ten system artyleryjski znajduje się w służbie armii takich krajów jak Rosja, Ukraina, Białoruś, Etiopia i Erytrea.