Poligonowy debiut. Rosomaki i nowe Kraby na ćwiczeniach Celny Ryś-26

Ćwiczenia Celny Ryś-26 odbywały się w Centrum Szkolenia Bojowego Drawsko od początku marca. Udział w nich wzięli m.in. żołnierze z 5. Lubuskiego Pułku Artylerii oraz 12. Brygady Zmechanizowanej (obie jednostki wchodzą w skład 12. Szczecińskiej Dywizji Zmechanizowanej). Ćwiczenia były debiutem poligonowym nowej wersji armatohaubicy Krab oraz artyleryjskich wozów dowodzenia na bazie LPG Hydro.

Kraby i Rosomaki na poligonie

Co więcej, dla ulepszonych sulechowskich skorupiaków ćwiczenia stały się okazją do debiutu ogniowego. Oprócz tego, jeżeli chodzi o sprzęt, udział wzięły kołowe transportery opancerzone Rosomak w odmianie bojowego wozu piechoty oraz transportera opancerzonego/wozu dowodzenia (odmiana Rosomak-M3) ze wspomnianej 12. Brygady Zmechanizowanej.

Podczas ćwiczeń jednym ze sprawdzanych elementów treningu kierowania ogniem było współdziałanie wojsk zmotoryzowanych (Rosomaki) z artylerią (Kraby oraz DAN-y - ale tym drugim poświęcimy jeszcze jeden artykuł). Na ćwiczeniach za koordynację zadań odpowiadał 12. Batalion Dowodzenia Ułanów Podolskich.

W okolicach 11 marca ćwiczenia weszły w główną fazę, podczas której jeszcze bardziej zintensyfikowano działania żołnierzy w ramach różnych scenariuszy. Dzięki zdjęciom oraz materiałom wideo udostępnionym przez jednostki oraz Centrum Szkolenia Bojowego Drawsko możemy zobaczyć, jaki sprzęt był podczas nich wykorzystywany oraz jak został dostosowany do zadań (np. część Rosomaków otrzymała siatki maskujące).

Współdziałanie transporterów z artylerią

Ćwiczenia Celny Ryś-26 były tym samym kolejną okazją do trenowania współpracy pomiędzy jednostkami, ale także do „wdrożenia” do tego procesu nowych Krabów wraz z ich obsługami. Zwiększa to zgranie w ramach dywizji, a także potencjał bojowy jednostek. Realizacja całego przedsięwzięcia nie mogłaby się odbyć bez zaangażowania i profesjonalizmu żołnierzy Centrum Szkolenia Bojowego Drawsko, którzy odpowiadali za przygotowanie różnych scenariuszy na wspomniane manewry.

To dzięki nim udało się sprawdzić umiejętności m.in. obsług Krabów i załóg Rosomaków, i sprawdzić, jak biorące udział w ćwiczeniach jednostki realizują poszczególne zadania. Podczas manewrów odbyły się także zajęcia szkoleniowo-metodyczne dla artylerzystów prowadzone przez szefa Zarządu Wojsk Rakietowych i Artylerii DGRSZ płk Andrzeja Kupisa. Ich przebieg obserwował I zastępca dowódcy generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych gen. broni Sławomir Owczarek.

Krab i Rosomak w pigułce

AHS Krab to polska gąsienicowa armatohaubica samobieżna produkowana w Hucie Stalowa Wola. W Wojskach Rakietowych i Artylerii Kraby zastępują wysłużone 2S1 Goździk. Uzbrojenie główne stanowi armatohaubica L31A1 kalibru 155 mm z lufą o gwintowanym przewodzie i długości L/52 (ok. 8 metrów). Zapas amunicji wynosi 40 nabojów (pocisków wraz z modułowymi ładunkami miotającymi). Krab może razić cele odległe o ponad 40 km przy zachowaniu wysokiej celności i precyzji dzięki Zautomatyzowanemu Zestawowi Kierowania Ogniem Topaz. Do samoobrony służy wielkokalibrowy karabin maszynowy WKM-B kal. 12,7 mm umieszczony w obrotnicy na stropie wieży. Wieża AS90P to spolonizowany wariant brytyjskiego systemu AS90 Braveheart.

Pierwotnie seryjne Kraby miały otrzymywać podwozie UPG-NG opracowane przez gliwicki OBRUM. Wobec wystąpienia szeregu problemów technicznych oraz konstrukcyjnych zdecydowano się na jego wymianę na konstrukcję zagraniczną. Jako nową bazę wybrano nośnik południowokoreańskiej armatohaubicy samobieżnej K9 Thunder. Podwozie dostosowano do polskich wymogów i nazwano PK9 (w źródłach spotykana jest również nazwa K9P). Kraba napędza silnik wysokoprężny MTU MT 881 Ka-500 o mocy 1000 KM, który sprzężono z przekładnią Allison X1100-5A3. Ważący 48 ton pojazd może rozpędzić się do 60 km/h. Pięcioosobową obsługę chroni pancerz o grubości do 16 mm. Kraby służą w Siłach Zbrojnych RP oraz Siłach Zbrojnych Ukrainy.

KTO Rosomak to licencyjna odmiana fińskiego kołowego transportera opancerzonego Patria AMV. Wóz jest produkowany w zakładach Rosomak S.A. w Siemianowicach Śląskich. Różni się od pierwowzoru z Finlandii m.in. zmniejszonymi wymiarami, które czynią go zdolnym do przewozu na pokładzie średnich samolotów transportowych z rodziny C-130 Hercules. Pojazd ten jest bazą dla wielu wersji specjalistycznych, jak wozy ewakuacji medycznej, wozy zabezpieczenia technicznego, a nawet pojazdy walki radioelektronicznej. Jednostkę napędową stanowi silnik Scania DI 12 56A03PE o mocy 480 KM. Bazowo ważący 22 tony wóz może rozpędzić się do 100 km/h na drodze oraz do 10 km/h podczas pokonywania przeszkód wodnych metodą pływania.

Poziom ochrony może zostać podwyższony dzięki zestawom dodatkowego opancerzenia, lecz jego montaż odbywa się kosztem zdolności wozu do pływania. Tak wyposażony pojazd ma być odporny na ostrzał przedniej części kadłuba przez pociski starszego typu kal. 30 mm wykorzystywane przez rosyjskie armaty automatyczne 2A42. W przypadku burt kadłuba poziom ochrony po dopancerzeniu odpowiada poziomowi 4 według normy STANAG 4569A, tj. chroni przed amunicją przeciwpancerną kal. 14,5 mm.

W wariancie kołowego bojowego wozu piechoty uzbrojenie umieszczono w wieży Hitfist-30P o włoskim rodowodzie. Uzbrojeniem głównym jest armata łańcuchowa Bushmaster II Mk44 kalibru 30 mm. Sprzężono z nią uniwersalny karabin maszynowy UKM-2000C kal. 7,62 mm. Zapas amunicji do armaty automatycznej wynosi 200 nabojów. Opancerzenie pojazdu zapewnia załodze ochronę przed amunicją kal. 14,5 mm od przodu oraz 7,62 mm w przypadku boków i tyłu kadłuba.