Pierwsze takie ćwiczenia. Korpus Piechoty Morskiej na ostro z dronami FPV

Seria ćwiczeń bojowych (live-fire) została przeprowadzona w ramach programu wymiany KMEP (Korea Marine Exchange Program) na poligonie Rodriguez Live-Fire Complex w Pocheon, w prowincji Gyeonggi. Ćwiczenia były podzielone na dwa etapy: 30 lipca swoje manewry przeprowadził 3. lekki pancerny batalion rozpoznawczy (3rd LAR, wchodzący w skład 4. Pułku, 3. Dywizji USMC), a 5 sierpnia dołączył do nich 3. batalion 7. Pułku Piechoty Morskiej (czasowo przydzielony do 4. Pułku, 3. Dywizji USMC). Obydwie jednostki stacjonują w regionie na zasadzie rotacyjnej (Unit Deployment Program).

Podczas manewrów żołnierze z powodzeniem wykorzystali m.in. sześć quadcopterów, które uderzyły w wyznaczone cele, trafiając w obiekty oddalone w odległości od 900 metrów do 2,5 kilometra. Obserwatorzy mogli śledzić lot w czasie rzeczywistym dzięki kamerom pokładowym maszyn, aż do momentu uderzenia w cel w trybie „hit-to-kill” (drony samobójcze). Manewry odbyły się zgodnie z planem mimo ekstremalnych warunków pogodowych – temperatura podczas ćwiczeń przekraczała 37 stopni Celsjusza.

Neros Archer - nowa broń w arsenale USMC

Systemem wykorzystanym podczas ćwiczeń był Neros Archer, nowoczesny dron klasy FPV o gabarytach pozwalających na swobodne przenoszenie go w plecaku. Reprezentuje on nową generację uzbrojenia taktycznego, która zyskała aprobatę Pentagonu poprzez certyfikację Blue UAS, co gwarantuje spełnienie rygorystycznych norm bezpieczeństwa i uniezależnienie od łańcuchów dostaw chińskich komponentów. Dron ten jest już na wyposażeniu amerykańskich sił zbrojnych i sprawdził się także w walkach w Ukrainie.

Kluczowe parametry techniczne systemu:

• Zasięg operacyjny: do 25 kilometrów (choć jako efektywny zasięg taktyczny dla małych jednostek wskazuje się ok. 20 km);
• Prędkość maksymalna: około 130 km/h;
• Udźwig (payload): do 3 kilogramów;
• Możliwości uderzeniowe: bezzałogowiec może zostać wyposażony w głowice odłamkowe, przeciwsprzętowe lub przeciwpancerne (te ostatnie są w stanie przebić do 100 mm jednorodnego pancerza walcowanego).

Ewolucja taktyki

Wprowadzenie dronów FPV do arsenału małych pododdziałów stanowi radykalną zmianę paradygmatu na polu walki. Zasięg rażenia standardowej drużyny piechoty dotychczas oscylował w granicach 1 do 2 kilometrów (zasięg tradycyjnej broni broni wsparcia i lekkich granatników). Zastosowanie systemów Neros Archer wydłuża te zdolności dziesięciokrotnie, do około 20 km.

Pozwala to żołnierzom na wykonywanie precyzyjnych uderzeń kinetycznych i przeciwpancernych ze stosunkowo bezpiecznych pozycji, co stanowi opłacalną alternatywę dla konieczności wzywania wsparcia artylerii czy lotnictwa z wyższych szczebli dowodzenia.

Trening systemami dronów FPV w środowisku operacyjnym, z użyciem ostrej amunicji, przybliża nas do ich integracji w rzeczywistych działaniach. Uczymy się, co działa, a co najważniejsze, co wymaga dopracowania, abyśmy w momencie użycia Neros Archer na polu bitwy mieli opanowane to rzemiosło do perfekcji.
1st Lt. Evan Brace z 3rd Light Armored Reconnaissance Battalion (3rd LAR)

To dowód, że gdy oddajemy w ręce naszych Marines najnowocześniejsze drony szturmowe, szybko się do nich adaptują, zamieniając małe jednostki w wysoce śmiercionośne i samowystarczalne siły precyzyjnego rażenia.
Sgt. Maj. Ismael Bamba, starszy podoficer U.S. Marine Corps Forces Korea

Bezpieczeństwo i współpraca sojusznicza

Manewry z nowym sprzętem, zwłaszcza w roli pionierskiej, wymagały odpowiedniej koordynacji w regionie na szczebluJoint Force. 4. Pułk Piechoty Morskiej ściśle współpracował m.in. z 8. Armią USA, 2. Dywizją Piechoty oraz siłami powietrznymi, a także armią Republiki Korei (ROK). Konieczne było zdefiniowanie na nowo procedur wykorzystania przestrzeni powietrznej, przeprowadzenie prób „na sucho” (dry-fire) i ustalenie zasad bezpieczeństwa dla bezzałogowych systemów wyposażonych w ładunki odłamkowo-burzące.

Skuteczne przetestowanie dronów kamikaze u wybrzeży Półwyspu Koreańskiego pokazuje zdolność Korpusu Piechoty Morskiej USA do błyskawicznego wdrażania nowoczesnych, asymetrycznych technologii – opartych o bezpośrednie wnioski z konfliktów w Europie Wschodniej – do codziennej służby. Jest to jeden z elementów strategii odstraszania i utrzymania wysokiej gotowości bojowej USMC w regionie Indo-Pacyfiku.