Luftwaffe odbiera poprawiony system przeciwlotniczy po 1,5 roku

Niemcy zamówili w roku 2023 na potrzeby sił powietrznych sześć jednostek ogniowych systemu przeciwlotniczego krótkiego zasięgu IRIS-T SLM za sumę około 950 mln euro. Do odbioru pierwszej z nich doszło we wrześniu 2024 roku, jednak nie została ona przyjęta do służby ze względu na brak certyfikacji żurawia przeznaczonego do załadunku pocisków przez pojazd amunicyjny.

"Drobiazg" spowodował 1,5 roku opóźnienia

Konieczne tym samym było przeprowadzenie dla niego całego procesu spełnienia niemieckich przepisów i norm. Trwało to jednak bardzo długo, zważywszy na skalę problemu, bo do przekazania i przyjęcia na stan Luftwaffe zmodyfikowanej jednostki ogniowej IRIS-T SLM doszło dopiero 13 lutego 2026 roku. Tym samym na rozwiązanie tak „dużego” problemu Niemcy potrzebowali 1,5 roku.

Elementy systemu trafiły do 61. Grupy Rakietowej Obrony Powietrznej w Todendorfie, podlegającej 1. pułkowi Rakietowemu Obrony Powietrznej. Rodzi się przy tej okazji pytanie, jak przebiegną dostawy kolejnych systemów IRIS-T SLM, których termin dostaw miał zakończyć się pierwotnie w roku 2027. Brak informacji o podpisaniu aneksu dotyczącego przesunięcia tej daty.

IRIS-T SLM to niemiecki system przeciwlotniczy krótkiego zasięgu opracowany przez przedsiębiorstwo Diehl Defence. Można za jego pomocą zwalczać szeroką gamę celów powietrznych, takich jak m.in. pociski manewrujące, samoloty, śmigłowce oraz bezzałogowce na dystansie do 40 km i pułapie do 20 000 metrów. Sam pocisk naprowadzany jest na podczerwień i dysponuje łączem danych umożliwiającym przesyłanie informacji pomiędzy nim a wyrzutnią. W ramach systemu możliwa jest integracja kilku typów radarów obrony powietrznej, w tym Hensoldt TRML-4D, Thales Ground Master 200 MM/C, CEA CEAFAR czy Saab Giraffe 4A.

W ramach jednej baterii/systemu IRIS-T SLM wchodzą 3-4 pojazdy-wyrzutnie z 8 gotowymi do odpalenia pociskami, centrum dowodzenia i łączności oraz jednostki wsparcia logistycznego. Wszystkie elementy systemu są umieszczone na pojazdach ciężarowych wysokiej mobilności MAN. Obecnie tego typu rozwiązanie zostało zamówione bądź znajduje się na wyposażeniu takich krajów jak Ukraina, Egipt, Niemcy, Szwajcaria, Łotwa, Estonia, Litwa, Szwecja, Austria, Bułgaria, czy Dania.