Kolejne dostawy K2. Do końca roku będziemy pancernymi liderami w Europie

K2 Black Panther

Polska w ramach umowy ramowej planuje zakup 1000 czołgów K2 Black Panther. Do dziś zawarto dwie umowy wykonawcze, łącznie opiewające na 360 czołgów oraz 81 wozów wsparcia na ich bazie, które mają być dostarczone do roku 2030. W latach 2022-2025 zrealizowano w całości pierwszą umowę wykonawczą na 180 czołgów K2GF.

Obecnie realizowana jest druga umowa wykonawcza, która zakłada w latach 2026-2027 dostawę 116 dodatkowych czołgów K2GF, natomiast w latach 2028-2030 64 czołgów K2PL, z których 61 zostanie zbudowanych w Polsce. Oprócz tego w Polsce zbudowanych zostanie 81 wozów wsparcia, 31 wozów zabezpieczenia technicznego, 25 czołgów saperskich i 25 mostów samobieżnych.

We wtorek 25 sierpnia 2026 do Polski dotarła pierwsza dostawa licząca 28 czołgów K2GF z drugiej umowy wykonawczej. Tym samym Wojsko Polskie dysponuje już 208 czołgami K2GF. W tym roku do Polski powinno dotrzeć jeszcze około 30 wozów, natomiast w 2027 około 58 maszyn, aby w pełni zrealizować dostawę 116 dodatkowych K2GF.

Na dziś wszystkie czołgi K2GF trafiają do batalionów czołgów podlegających 9. Brygadzie Kawalerii Pancernej, 15. Brygadzie Zmechanizowanej i 20. Brygadzie Zmechanizowanej, które to z kolei podlegają 16. Dywizji Zmechanizowanej, operującej na północnym wschodzie Rzeczpospolitej Polskiej.

M1A1FEP i M1A2SEPv3 Abrams

Jednocześnie intensywnie modernizowana jest flota pancerna 18. Dywizji Zmechanizowanej, która przezbrajana jest w czołgi M1A1FEP w liczbie 116 wozów, których dostawy zrealizowane zostały w latach 2023-2024, oraz czołgi M1A2SEPv3 w liczbie 250 czołgów, których dostawy zgodnie z harmonogramem realizowane są w latach 2025-2026.

Wozy trafiają do batalionów czołgów podlegających 1. Brygadzie Pancernej, 18. Brygadzie Zmotoryzowanej oraz 19. Brygadzie Zmechanizowanej. Trwają również intensywne prace związane z budową zdolności serwisowych tego sprzętu w polskim przemyśle, a dodatkowo stopniowo polski przemysł włączany jest w produkcję części i komponentów wykorzystywanych w czołgach M1A2SEPv3.

Wraz z czołgami kupiono bogaty pakiet szkoleniowy oraz logistyczny, który obejmuje nie tylko części zamienne czy amunicję, ale również pojazdy wsparcia. Łącznie z czołgami kupiono 49 wozów zabezpieczenia technicznego M88A2, 25 mostów samobieżnych M1110 oraz 25 czołgów saperskich M1150.

Polska flota pancerna A.D. 2026

Na dziś flota pancerna Wojska Polskiego liczy już:

• 208 K2GF,
• 116 M1A1FEP,
• 182 M1A2SEPv3,
• 128 Leopard 2A4/Leopard 2PL,
• 105 Leopard 2A5.

Razem – 739 nowoczesnych czołgów.

Natomiast do końca roku 2026 z USA do Polski powinno trafić jeszcze 68 czołgów M1A2SEPv3 oraz, jak wspomniano wyżej, około 30 czołgów K2GF. Tym samym do końca roku 2026 w arsenale Wojska Polskiego powinno się znajdować łącznie między 807 a 837 nowoczesnych czołgów, co oznacza, że już do końca bieżącego roku Wojsko Polskie będzie posiadać jedną z największych i najnowocześniejszych flot czołgowych w Europie.

Rok 2030 rokiem przełomu

Rok 2030 będzie rokiem przełomowym dla polskich wojsk pancernych, albowiem to właśnie do końca tego roku mają zostać zrealizowane wszystkie zamówienia z dotąd zawartych umów. Tym samym najprawdopodobniej do końca roku 2030 z eksploatacji całkowicie lub niemal całkowicie zostaną wycofane czołgi rodziny T-72 i PT-91. Do końca roku 2030 Polska powinna posiadać następującą flotę czołgową w aktywnej eksploatacji:

• 296 K2GF,
• 64 K2PL,
• 116 M1A1FEP,
• 250 M1A2SEPv3,
• 128 Leopard 2PL,
• 105 Leopard 2A5.

Razem – 959 nowoczesnych czołgów.

Jednocześnie w latach 30. XXI wieku Ministerstwo Obrony Narodowej, Sztab Generalny Wojska Polskiego i Agencja Uzbrojenia powinny podjąć kilka inicjatyw. Po pierwsze już teraz należy zacząć analizować to, jak przeprowadzić przebudowę i modernizację czołgów M1A1FEP do standardu M1A2SEPv3 oraz doprowadzić w możliwie jak największym stopniu czołgi K2GF do standardu K2PL.

Po drugie, trzeba stanąć twarzą w twarz z faktami: czołgi Leopard 2PL i Leopard 2A5 się starzeją. Ponadto modernizacja czołgów Leopard 2A4 do standardu Leopard 2PL nie rozwiązała problemu całkowicie przestarzałego opancerzenia kadłuba. Problem ten dotyczy także wozów Leopard 2A5, a więc już teraz należy zacząć zastanawiać się nad ich wycofaniem z eksploatacji.

Wozy rodziny Leopard 2 powinny zostać zastąpione kolejną partią czołgów M1A2SEPv3, co pozwoliłoby budować 11. Dywizję Kawalerii Pancernej jako formację ciężką, komplementarną w stosunku do 18. Dywizji Zmechanizowanej, tak aby obie formacje mogły skutecznie współdziałać i wspierać się na tym samym kierunku operacyjnym. Dywizje te powinny być traktowane jako ciężkie dywizje pancerne.

Natomiast czołgi K2GF i K2PL powinny trafić na wyposażenie 12. i 16. Dywizji Zmechanizowanej oraz dopiero formowanych 1. Dywizji Piechoty Legionów oraz 8. Dywizji Piechoty Armii Krajowej. Dywizje te powinny być traktowane jako dywizje zmechanizowane, o większej mobilności w stosunku do cięższych wcześniej wymienionych dywizji, czyli 11. i 18.

Po trzecie, dobrą informacją jest to, że MON, AU i SGWP pracują nad pozyskaniem aktywnych systemów ochrony pojazdów, a jednym z wymogów jest ochrona przed nowym zagrożeniem, jakim są drony FPV. Należałoby jednak przyspieszyć wdrażanie takich rozwiązań oraz rozpocząć prace nad rodzimymi systemami tej klasy, które można by samodzielnie rozwijać i modyfikować.

Podsumowanie

Podsumowując, komponent pancerny polskich wojsk lądowych jest na dobrej drodze ku efektywnej modernizacji technicznej. Do końca roku 2026 Wojsko Polskie będzie dysponować jedną z największych oraz jedną z najnowocześniejszych, jeżeli nie najnowocześniejszą, flotą czołgową w Europie. Sytuacja jest więc analogiczna jak w wypadku wojsk rakietowych i artylerii.

Pozytywnym aspektem jest także to, że do przodu ruszyły programy mające na celu zwiększenie przeżywalności pojazdów opancerzonych na polu walki, w tym najważniejszy z nich, dotyczący pozyskania aktywnych systemów ochrony pojazdów, które zapewniają maksymalny wzrost przeżywalności bez nadmiernego obciążania pojazdu lub degradacji jego funkcjonalności.

Ta inicjatywa jest elementem szerszego adaptowania się wojsk lądowych do nowych uwarunkowań współczesnego i przyszłego pola walki oraz nowych zagrożeń, jakie się na nim pojawiają. Podobnie adaptują się inne armie NATO i nie tylko NATO, wykorzystując dostępny czas, siły i środki. Można więc stwierdzić, że Polska dokonała słusznych wyborów.