Wojsko Polskie przetestuje lądowe drony do stawiania pól minowych

Ogłoszenie nr 2/ZBLSU/2026 z 13 listopada dotyczy bezzałogowego lub załogowo-bezzałogowego lądowego systemu uzbrojenia. Wojsko szuka kompletnego zestawu, na który składają się platforma lądowa, moduł minowania, stacje kierowania, kamery i system łączności. Konstrukcja ma być modułowa, aby mogła stanowić podstawę dalszego rozwoju.

Minowanie narzutowe polega na rozmieszczaniu min za pomocą miotacza. W tym przypadku pojazd ma wykonać zadanie bez załogi na pokładzie, pod zdalną kontrolą operatora albo w trybie w pełni automatycznym. Pozwoliłoby to rozstawić zaporę minową bez wysyłania załogi w miejsce jej zakładania.

Pojazd kołowy lub gąsienicowy. Dopuszczono także przyczepę

Dopuszczalna masa całkowita pojazdu bazowego ma wynosić do 5 ton, a jego ładowność co najmniej 300 kg. Inspektorat dopuszcza platformy kołowe i gąsienicowe z napędem elektrycznym, spalinowym lub hybrydowym. Moduł minowania może być zintegrowany z pojazdem albo umieszczony na przyczepie.

Pojazd ma rozwijać prędkość co najmniej 10 km/h i działać nieprzerwanie przez minimum pięć godzin. Wojsko wymaga też mobilności w trudnym terenie oraz wykorzystania nawigacji i czujników, takich jak kamery i lidar, do omijania przeszkód. Platforma ma zachować funkcjonalność w temperaturach od –20 do +40°C, podczas opadów i w zapyleniu. Wymagania obejmują osłony sensorów i elektroniki oraz rozwiązania ograniczające sygnaturę cieplną pojazdu.

Podstawowe wyposażenie obserwacyjne mają stanowić kamera dzienna i kamera podczerwieni. Kamerę termowizyjną wskazano jako opcję. Dokumentacja dopuszcza również dodatkowe wyposażenie, w tym zdalnie sterowaną wieżę z karabinem.

Miny przeciwpancerne i cyfrowa ewidencja zapór

Miotacz ma korzystać z szybkowymiennych kaset i mieścić co najmniej 80 min. W dokumentacji wskazano miny przeciwpancerne MN-123 lub inne, a także możliwość adaptacji systemu do min przeciwpiechotnych. Wojsko wymaga regulacji gęstości pola minowego oraz możliwości minowania w pasie o szerokości od 30 do 90 metrów.

Zestaw ma automatycznie dokumentować minowanie, zapisując współrzędne rozmieszczonych min lub pola minowego. Na ekranie stacji kierowania operator ma widzieć pozycję pojazdu, stan wyrzutni, liczbę min w zasobniku oraz planowane i już postawione pola minowe. Dane z wykonania zadania mają być archiwizowane w stacji kierowania.

Oprogramowanie ma współpracować z aplikacją TAK/ATAK i umożliwiać przesłanie przełożonemu meldunku o minowaniu narzutowym w standardzie NATO. Meldunek ma zawierać m.in. położenie i wymiary pola, jego gęstość, czas ustawienia i samolikwidacji oraz informację o liczbie min pozostałych w zasobniku. Dowództwo mogłoby dzięki temu uwzględnić położenie zapory przy planowaniu ruchu własnych wojsk.

Sterowanie przez radio, LTE i satelity

Inspektorat przewidział przenośną stację kierowania GCS oraz rozszerzoną stację ECS, dołączaną przy bardziej złożonych zadaniach. Zestaw ma umożliwiać sterowanie pojazdem i odbiór obrazu z kamer przez łącze radiowe, sieć LTE oraz systemy satelitarne na niskiej orbicie okołoziemskiej (LEO). Opcjonalnie przewidziano sterowanie przez światłowód.

Wymagania obejmują także szyfrowanie transmisji radiowej i wykorzystanie dwóch częstotliwości roboczych w celu zwiększenia odporności na zakłócenia. Kilka zestawów ma móc działać w pobliżu siebie bez wzajemnego zakłócania. Sterowanie pojazdem ma być dostępne wyłącznie ze sparowanej z nim stacji.

Bluszcz, PIAP HUNTeR i propozycja Grupy WB

Wśród polskich konstrukcji, które mogłyby zostać zgłoszone do prób, jest Bluszcz, opracowany przez konsorcjum z udziałem spółki Stekop. To załogowo-bezzałogowy pojazd minowania narzutowego na podwoziu Taero 4×4, z którym Wojsko Polskie zapoznało się podczas ćwiczeń Żelazny Obrońca-25. Jego miotacz mieści 100 min przeciwpancernych MN-123. Kolejnym potencjalnym kandydatem jest PIAP HUNTeR instytutu Łukasiewicz–PIAP, pokazany na MSPO w wersji wykorzystującej elementy systemu minowania. Grupa WB również oferuje system minowania narzutowego wykorzystujący miny MN-123. To jeden z modułów przewidzianych dla pojazdu załogowo-bezzałogowego w koncepcji plutonu przyszłości (Future Task Force).

Zgłoszenia do 30 listopada

Arkusz oceny przewiduje sprawdzenie m.in. napędu i czasu pracy platformy, działania miotacza, odporności na warunki środowiskowe, obsługi stacji kierowania, kamer oraz systemów łączności. Ocenie ma podlegać także dokumentacja techniczna i licencyjna.

Za weryfikację oraz ocenę formalną i merytoryczną wniosków odpowiada Inspektorat Wojsk Bezzałogowych Systemów Uzbrojenia Dowództwa Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych. Nabór służy zakwalifikowaniu rozwiązań do prób w Siłach Zbrojnych RP. Wnioski należy przesłać do 30 listopada 2026 r. na oba adresy: ZBLSU\[email protected] i [email protected]. W temacie wiadomości trzeba podać numer ogłoszenia i nazwę firmy.