Orka ze Szwecji już w budowie. Pytania pozostają [KOMENTARZ]

Z poniższego artykułu dowiesz się:

• na jakim etapie znajduje się budowa pierwszego z trzech nowych okrętów podwodnych dla Marynarki Wojennej RP;
• na której szwedzkiej jednostce szkolą się polscy marynarze w oczekiwaniu na wycofanie przestarzałego ORP „Orzeł";
• dlaczego wokół programu Orka wciąż pozostaje wiele niewiadomych, zwłaszcza w kwestii uzbrojenia i harmonogramu dostaw;
• jak w praktyce wygląda polsko-szwedzka współpraca wojskowa na lądzie, w powietrzu i na Bałtyku w kontraście do kooperacji przemysłowej.

15 października wiceminister Obrony Narodowej Cezary Tomczyk odwiedził stocznię Saab Kockums w Karlskronie. W zakładzie budowane są dwa okręty podwodne typu Blekinge (projektu A26) dla Marynarki Wojennej Szwecji (szw. Svenska marinen) oraz trzy podobne jednostki dla Marynarki Wojennej RP. W toku wizyty wiceszef MON poinformował, że ruszyła budowa pierwszej jednostki dla Polski, której nazwy jeszcze nie poznaliśmy. Choć pierwsza polska Orka już powstaje, to na wiele pytań dotyczących tego programu wciąż nie ma odpowiedzi. Do tego jeszcze wrócimy.

Pojęcie „rozpoczęcia budowy okrętu” jest płynne. Nie inaczej jest w przypadku trzech nowych jednostek, które MON zamówiło w Szwecji w ramach programu Orka. Już w połowie sierpnia informowano o złożeniu w firmie ELAC Sonar zamówienia na zestaw hydroakustyczny do polskich okrętów podwodnych projektu A26. Podobnie jak w projektach infrastrukturalnych, kontrakty na elementy o długim czasie oczekiwania (ang. long lead items), w tym przypadku system hydrolokacyjny (sonary), stanowią jeden z pierwszych „fizycznych” etapów realizacji.

Według informacji, których udzielono piszącemu te słowa w stoczni Saab Kockums w Karlskronie, wymienioną przez ministra Tomczyka stalą, z której budowane są kadłuby szwedzkich i polskich okrętów podwodnych, jest wariant stopu Strenx 700 opracowanego przez szwedzką firmę SSAB. Wiceszef MON nie wspomniał o położeniu stępki pod pierwszą polską jednostkę, co stanowiłoby symboliczne rozpoczęcie budowy okrętu. Tę ostatnią czynność można traktować podobnie do kładzenia symbolicznego kamienia węgielnego pod inwestycję budowlaną.