Pancerny Taran. Fundament czołgowej potęgi Izraela [ANALIZA]

Z tego artykułu dowiesz się:

• Jak wyglądała broń pancerna Izraela, zanim rozpoczęto własną produkcję czołgów Merkawa?
• W jaki sposób Izrael był w stanie modernizować czołgi M48 i M60, by utrzymać je w służbie do początku XXI wieku?
• Dlaczego używane w Izraelu czołgi miały tak dużo konfiguracji?
• Jaka technologia, użyta do dzisiaj, została wykorzystana na tych czołgach po raz pierwszy?

Izraelski przemysł zbrojeniowy znany dziś jest jako producent samodzielnie opracowanych rozwiązań z zakresu różnych typów sprzętu wojskowego, od broni strzeleckiej po opancerzone wozy bojowe, takie jak rodzina czołgów Merkawa (pol. Rydwan), ciężkich transporterów opancerzonych Namer (akronim od Nagmasz Merkawa, pol. Transporter Opancerzony Rydwan) i kołowych transporterów opancerzonych Eitan (pol. Niezłomny). Nim przemysł zbrojeniowy Izraela osiągnął poziom pozwalający na samodzielne opracowanie tych rozwiązań, uczył się, projektując modernizacje zagranicznych konstrukcji, eksploatowanych przez Cahal (Cawa ha-Hagana le-Jisra’el, pol. Siły Obronne Izraela).

Izrael rozpoczął proces pozyskiwania czołgów M48 Patton II z Republiki Federalnej Niemiec na początku lat 60. XX wieku, kiedy to zachodnioniemiecki rząd zgodził się na sprzedaż Izraelowi czołgów M48A2, natomiast po roku 1965 z USA kupowane były wozy M48A1 i M48A2C. Po wojnie sześciodniowej z roku 1967 Izrael zdobył także kilkadziesiąt czołgów M48 należących do wojsk lądowych Królestwa Jordanii, które zasiliły flotę około 150 czołgów M48, jaką dysponował wtedy Izrael. Wozy te stały się jednym z dwóch podstawowych typów czołgów, jakimi dysponował Cahal w owym czasie, obok brytyjskich czołgów FV4007 Centurion, które otrzymały nazwę Szo’t (pol. Bicz).