Przemysł Zbrojeniowy

Zbroja Iron Mana dla amerykańskich komandosów

  • MQ-9 Reaper w barwach Francji - fot. DGE

Nad pancerzem w stylu Iron Mana, który zapewni zarówno odporność na ostrzał z broni maszynowej jak i nadludzką siłę oraz niezwykłą precyzję, pracuje obecnie kilka ośrodków naukowo-technicznych na zlecenie amerykańskiego dowództwa operacji specjalnych SOCOM (Special Operation COMmand). Program nosi kryptonim TALOS (Tactical Assault Light Operator Suit). Pierwsza generacja TALOSA ma być gotowa do prób już w czerwcu tego roku.  

Program TALOS jest bardzo ambitny i obejmuje nie tylko osobiste opancerzenie zdolne przetrwać huraganowy ogień broni ręcznej i egzoszkielet wspomagający fizyczne możliwości żołnierza. W skład projektu wchodzą też systemy ochrony przed bronią chemiczną, integralny zapas tlenu, układy łączności, pozycjonowania i szeroko zakresowe czujniki oraz osobisty układ medyczno-diagnostyczny. 

Porównania do pancerza Iron Mana - popularnej postaci kina i komiksów ze stajni Marvela - pojawiły się ze względów wizerunkowych i marketingowych. W odróżnieniu od filmowego bohatera, operator SOCOM nie będzie mógł latać, ale docelowo jego możliwości mają być niewiele mniejsze niż filmowego herosa i wynalazcy.

Program TALOS wykorzystuje wiele odrębnych projektów powstających na zamówienie amerykańskich służb i organizacji rządowych. Integralnym elementem ma być na przykład egzoszkielet zbliżony do testowanego obecnie HULC (Human Universal Load Carrier), umożliwiający zwiększenie siły i wytrzymałości operatora. Ważnym elementem programu jest też "płynny pancerz" , opracowana na MIT "Magnetoreologiczny płyn", który pod wpływem pola magnetycznego może w czasie milisekund utwardzić się i rozproszyć energię uderzającego pocisku, jednocześnie nie ograniczając ruchliwości żołnierza.

Jak zapewniają pracujący nad TALOS eksperci, kompilacja poszczególnych możliwości w jeden wspólny system jest rozwiązaniem znacznie korzystniejszym niż "montowanie" odrębnych urządzeń "na żołnierzu". Współpraca z ośrodkami naukowo-technicznymi jest bardzo szeroka i zakłada wykorzystanie rozproszonych możliwości rozwoju nowych technologii. 

Obecnie twórcy programu poszukują rozwiązań które umożliwią połączenie coraz większej liczny wymienionych systemów w skuteczny na polu walki system wyposażenia osobistego. Problemem są jednak nie technologie wspomagania mięśni czy opancerzenia. Największe wyzwanie stanowią obecnie kwestie tak pozornie prozaiczne jak zasilenie systemów. Współcześnie stosowane źródła energii są znacząco niewystarczające dla zasilenia tych systemów a ich masa równoważy wzrost siły i mobilności TALOSa. Ten i inne problemy mają być rozwiązane dzięki bardzo szerokiej współpracy z ośrodkami naukowymi i nietypowym metodom działania.

Plany projektu TALOS są bardzo ambitne, zakładają prezentację w ciągu 6 miesięcy wstępnego demonstratora technologii. Pierwszy w pełni funkcjonujący system ma być gotowy w ciągu roku a rozpoczęcie prób polowych ma być możliwe przed upływem pięciu lat. 

 

Komentarze