Odsłonięto pomnik gen. Rozwadowskiego. Współtwórca zwycięstwa w 1920 roku upamiętniony

Podczas uroczystości 26 października wstęgę z cokołu symbolicznie zdjęli wicepremier i minister obrony narodowej Władysław Kosiniak-Kamysz, szef Sztabu Generalnego WP oraz Melanie J. Jordan-Rozwadowska Brencsons. Pomnik jest wspólną inicjatywą resortu obrony i Sztabu Generalnego WP.

Autorem monumentu jest Zbigniew Mikielewicz, którego projekt wybrano spośród sześciu prac konkursowych. Pomnik ma około pięciu metrów wysokości wraz z cokołem. Postać generała zwrócona jest w stronę ul. Rakowieckiej.

Tadeusz Jordan-Rozwadowski urodził się w 1866 roku w Babinie, w rodzinie o tradycjach wojskowych i powstańczych. Karierę rozpoczął w armii austro-węgierskiej. Ukończył Szkołę Wojenną w Wiedniu, zdobywał doświadczenie na stanowiskach sztabowych i pełnił funkcję attaché wojskowego w Bukareszcie.

W październiku 1918 roku został pierwszym szefem Sztabu Generalnego odradzającego się Wojska Polskiego. Uczestniczył w budowie struktur armii, następnie dowodził Armią „Wschód” podczas walk o Lwów i Galicję Wschodnią. Kierował również Polską Misją Wojskową w Paryżu, zabiegając o wsparcie dla Polski.

Na czele Sztabu Generalnego ponownie stanął w lipcu 1920 roku, w krytycznym momencie ofensywy bolszewickiej. Był jednym z głównych autorów planowania operacyjnego Bitwy Warszawskiej i koordynatorów działań polskich wojsk. Odpowiadał za pracę sztabową umożliwiającą przegrupowanie sił i przygotowanie kontrofensywy. Zachował się napisany jego ręką rozkaz operacyjny nr 10 000 z 10 sierpnia 1920 roku.

Kluczowym elementem polskiego planu było kontruderzenie znad Wieprza, rozpoczęte 16 sierpnia pod osobistym dowództwem Józefa Piłsudskiego. Rozwadowski odegrał zasadniczą rolę w przygotowaniu zwycięskiej operacji. Kwestię autorstwa całej koncepcji Bitwy Warszawskiej historycy rozpatrują jednak z uwzględnieniem udziału zarówno szefa Sztabu Generalnego, jak i Naczelnego Wodza — przypisywanie jej wyłącznie jednemu z nich jest uproszczeniem.

Po wojnie generał zajmował się reorganizacją, szkoleniem i dozbrajaniem kawalerii. W latach 1921–1926 pełnił funkcję Generalnego Inspektora Jazdy, a następnie Generalnego Inspektora Kawalerii. Narastał wówczas jego konflikt z obozem piłsudczykowskim.

Podczas przewrotu majowego w 1926 roku stanął po stronie prezydenta Stanisława Wojciechowskiego i legalnego rządu, dowodząc wojskami wiernymi władzom państwowym. Po zwycięstwie Piłsudskiego został aresztowany. Ponad rok spędził w więzieniu na Antokolu w Wilnie, a stawianych mu zarzutów nie udowodniono.

Zmarł 18 października 1928 roku w Warszawie. Zgodnie z ostatnią wolą spoczął na Cmentarzu Obrońców Lwowa. Był odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim i Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari oraz czterokrotnie Krzyżem Walecznych. Jego imię nosi 23. Śląski Pułk Artylerii, który wkrótce zostanie przeformowany w brygadę.