Europejskie F-16 z rakietami balistycznymi?

Podczas Farnborough Rafael demonstrował trzy systemy uderzeniowe, które mogą być stosowane na europejskich platformach lotniczych. Pierwszy to ROCKS, czyli pocisk aerobalistyczny przeznaczony do odpalania z platform lotniczych. Izraelczycy podkreślają, że jest on zintegrowany na F-16 „i innych platformach”, natomiast w kontekście rynku europejskiego jako pierwszą platformę do użycia tych pocisków przedstawia się właśnie F-16, choć oczywiście może on zostać zintegrowany również z innymi myśliwcami.

ROCKS to pocisk aerobalistyczny, używany w warunkach bojowych przez izraelskie lotnictwo co najmniej od 2024 roku. Sposób wykonywania lotu jest podobny do odpalanych z ziemi pocisków balistycznych, a więc porusza się z dużą prędkością, prawdopodobnie ponad 1000 m/s. Oznacza to, że może zwalczać kluczowe cele, w tym umocnione, spoza zasięgu obrony powietrznej. Jednocześnie czas reakcji po odpaleniu jest wielokrotnie krótszy niż w wypadku poddźwiękowych pocisków manewrujących, jak Storm Shadow/SCALP-EG czy JASSM, w które uzbrojone są siły powietrzne państw europejskich. Obok obiektów umocnionych systemy obrony powietrznej są zresztą jednymi z podstawowych celów, jakie ROCKS może zwalczać. System, pomimo zdolności do lotu z dużą prędkością i przeciążeniami, ma naprowadzanie obrazowe oraz na źródła promieniowania radarowego. Ma to zapewnić mu odporność na zakłócenia nawigacji satelitarnej GPS. Zakłada się, że z upływem czasu ROCKS będzie integrowany z kolejnymi platformami lotniczymi.

Trajektoria lotu jest programowalna. Maksymalny zasięg to 250 km dla najcięższej, 500 kg głowicy, dla lżejszych (125 kg lub 250 kg) odpowiednio więcej. System może zostać zaopatrzony w ładunek penetrujący lub odłamkowo-burzący, z programowalnym zapalnikiem.

Kolejnym systemem uderzeniowym prezentowanym na Farnborough przez Rafaela jest pocisk manewrujący Ice Breaker, określany jako „piątej generacji”. Ma on masę 400 kg, porusza się z prędkością poddźwiękową i ma głowicę optoelektroniczną z algorytmami automatycznego rozpoznawania i identyfikacji obrazu. Pociski te są wyposażone w elementy sztucznej inteligencji, mogą atakować w sposób skoordynowany i zwalczać cele na dystansach do 300 km. Są zbudowane w technologii obniżonej wykrywalności i mogą być odpalane z samolotów (w tym lekkich), śmigłowców o odpowiednich parametrach, a także jednostek nawodnych i pojazdów.

Kolejnym produktem Rafaela przeznaczonym do przenoszenia przez statki powietrzne jest bomba szybująca SPICE 250, o masie około 125 kg, przeznaczona do przenoszenia na belkach wielozamkowych (po kilka na jednym podwieszeniu). System ten, demonstrowany na Farnborough, był pokazany przy Eurofighterze Luftwaffe podczas berlińskich targów ILA 2026. Jest to o tyle ważne, że bomby te są integrowane właśnie z Eurofighterami, a Rafael współpracuje w tym zakresie m.in. z niemieckim Diehlem oraz Hensoldtem, aby podjąć ich produkcję w Niemczech. Dostępne są w kilku wariantach: bazowy to szybujący ładunek o zasięgu do 100 km, z systemem naprowadzania optoelektronicznego z modułami automatycznego namierzania i rozpoznawania celów, a także wykrywania obiektów ruchomych (w tym morskich).

Z kolei SPICE 250 ER ma znacznie mniejszy ładunek bojowy (zaledwie 20 funtów), ale za to dysponuje napędem turboodrzutowym, co wydłuża zasięg do 300 km. Co więcej, głowicę bojową można wymienić na system walki radioelektronicznej (EW), dzięki czemu system ten będzie mógł zostać użyty do wsparcia przełamania obrony powietrznej. I również w takiej roli widzą go na swoich Eurofighterach Niemcy. Warto zauważyć, że Izraelczycy stawiają na zaawansowane systemy optoelektroniczne dla swoich bomb kierowanych, co daje im odporność na zakłócanie systemów GPS. Podkreśla się, że oba warianty rodziny SPICE 250 mogą zwalczać cele ruchome, w tym nawodne.

Rafael demonstrował także zasobnik celowniczy Litening 5, wybrany w zeszłym roku w ramach modernizacji Eurofighterów niemieckiej Luftwaffe (tamtejszy parlament zatwierdził zakup 90 zasobników). System jest obecnie używany w siłach powietrznych 28 państw, na ponad 25 typach statków powietrznych. Został zmodernizowany w celu zwiększenia zdolności wykrywania, identyfikacji i namierzania bezzałogowych statków powietrznych, a także wsparcia ich zwalczania za pomocą pocisków kierowanych radarowo, na podczerwień i laserowo. Nowa wersja może też zostać doposażona w radar o aperturze syntetycznej.

Oprócz uzbrojenia i wyposażenia lotniczego, Rafael prezentował na wystawie Farnborough także swoje systemy obrony powietrznej i przeciwrakietowej:

• krótkiego zasięgu Iron Dome (z „tysiącami” przechwyceń, a w tym roku zwalczający także pociski balistyczne niektórych typów;
• średniego zasięgu David's Sling (zwalczający po modyfikacjach, w określonych warunkach, także niektóre ciężkie pociski balistyczne);
• Spyder, wykorzystujący zaadaptowane rakiety powietrze-powietrze Derby i Python i używany w Czechach.

Demonstrowano również systemy laserowe: Iron Beam (ang. Żelazna Wiązka) o mocy 100 kW używany w Izraelu w ramach jednego systemu z Iron Dome (ang. Żelazna Kopuła), mobilny Iron Beam-M o mocy 50 kW i najlżejszy Lite Beam przeznaczony do instalacji na pojazdach opancerzonych (w tym klasy 4x4). Izraelski koncern prezentował również systemy antydronowe, w tym Sky Dart, Hunter Eagle i Ghost Hunter.