Singapur pierwszym zagranicznym użytkownikiem radarów artyleryjskich AN/TPQ-53

Radar AN/TPQ-53 (V) był przez Amerykanów wykorzystywany bojowo w Iraku i w Afganistanie. Jest to stacja radiolokacyjna opracowana przez koncern Lockheed Martin i służy do wykrywania, identyfikowania, oraz śledzenia nadlatujących pocisków artyleryjskich i moździerzowych oraz określania pozycji ogniowych, skąd te pociski były wystrzeliwane.

Każdy radar zabezpiecza obserwację w sektorze większym niż 90º, a przy połączeniu dwóch radarów - dookólnie z milisekundowym czasem przełączania śledzenia pomiędzy poszczególnymi stacjami. W przypadku Singapuru wymaganiem było zabezpieczenie sektora o rozpiętości 120º.

Każda stacja radiolokacyjna AN/TPQ-53 jest rozmieszczona na podwoziach dwóch pojazdów 5-tonywych (6x6) Medium Tactical Vehicle (MTV) wyposażonych w chronione, dwuosobowe kabiny. Na jednym z nich jest zamontowany sam radar z podnoszoną anteną ścianową, na drugim kontener dla operatorów stacji. Każdy z pojazdów holuje dodatkowo przyczepę z generatorem prądotwórczym 60 kW.

Wybór jest dużym sukcesem dla koncernu Lockheed Martin, ponieważ Singapur mając już wcześniej doświadczenie z tego typu urządzeniami jest bardzo wymagającym klientem. Singapurskie siły zbrojne kupiły bowiem wcześniej inny radar tego typu – opracowany i produkowany przez koncern Saab radar artyleryjski ARTHUR (Artillery Hunting Radar). Co więcej Singapur ma doświadczenie bojowe z jego wykorzystania, ponieważ wysłał ten system we wrześniu 2009 r. do Afganistanu, gdzie w warunkach bojowych osłaniał on przed atakami rakietowymi bazę międzynarodowych sił bezpieczeństwa ISAF (International Security Assistance Force).