Czwarta pancerna potęga świata. Czołgi w II RP

Cały artykuł Mateusza Zielonki można przeczytać w tym miejscu.

Historia polskiej broni pancernej całego okresu międzywojennego to kronika wielkich ambicji, inżynieryjnego kunsztu i dramatycznych kompromisów, wymuszonych przez skromny budżet oraz ograniczenia rodzimego przemysłu.

Początkowa improwizacja w walkach o granice – od powstańczych samochodów pancernych po pociągi pancerne – szybko ustąpiła miejsca konieczności stworzenia stałego systemu. Na przełomie lat 20. i 30. postawiono na zakup zagranicznych licencji, co doprowadziło do masowej produkcji tankietek TK-3 i TKS. Małe, zwinne i tanie w wytwarzaniu bezwieżowe pojazdy stanowiły ilościowy trzon polskich sił pancernych (blisko 600 sztuk), lecz ich wartość bojowa w zderzeniu z regularnymi czołgami była znikoma. Spóźniony program przezbrajania ich w nkm 20 mm FK-A objął zaledwie ułamek posiadanych maszyn.

Prawdziwym triumfem rodzimej myśli technicznej stał się czołg lekki 7TP – głęboka, udana modernizacja brytyjskiego Vickersa, wyposażona w innowacyjny silnik wysokoprężny Diesla, armatę Boforsa kal. 37 mm oraz rewolucyjny peryskop odwracalny Rudolfa Gundlacha. W bezpośrednim pojedynku 7TP bez trudu przewyższał niemieckie Panzer I i II. Problem polegał jednak na skali: przemysł zdołał dostarczyć nieco ponad 130 tych maszyn. Rozpaczliwe zakupy interwencyjne za granicą, w tym partii francuskich Renault R-35, nie zdołały wypełnić potężnej luki.

„Pancerna II RP” to wnikliwa analiza drogi, jaką przeszły polskie formacje pancerne w dwudziestoleciu międzywojennym. To opowieść o technologicznych sukcesach wyprzedzających swoją epokę, trudnych wyborach doktrynalnych oraz wysokiej cenie, jaką przyszło zapłacić za zacofanie gospodarcze w zderzeniu z machiną niemieckiej Panzerwaffe.

Cały artykuł Mateusza Zielonki można przeczytać w tym miejscu.