San nie spadł z nieba: Jak Polska budowała przeciwlotniczy kapitał

Choć w Hucie Stalowa Wola pierwsze prace nad zestawami przeciwlotniczymi prowadzono jeszcze w latach dawnego Układu Warszawskiego, to paradoksalnie nowy impuls nadała im zmiana sytuacji bezpieczeństwa Polski po 1989 roku.

Echem wcześniejszych sfinalizowanych ostatecznie koncepcji były powstałe pod koniec lat 90., znacznie bardziej zaawansowane technicznie systemy Loara w wariantach PZR i PZA, czyli w zunifikowanych z sobą w wysokim stopniu dwóch wariantach, rakietowym i artyleryjskim. Jak wiadomo, system nie został rozwinięty do fazy gotowości do produkcji seryjnej. Podczas testów artyleryjskiej Loary uzyskiwano znakomite wyniki, m.in. – podczas testów na poligonie Wicko Morskie we wrześniu 2000 r. – niszcząc, przy relatywnie niewielkim zużyciu amunicji, nie tylko będące w tzw. zimnej fazie lotu pociski rakietowe 122 mm, ale też znajdujące się w końcowej fazie lotu pociski moździerzowe. System z powodzeniem spełniał oczekiwania wobec klasy C-RAM środków przeciwlotniczych. Rozwiązaniami Loary, jak poinformował nas uczestniczący w badaniach wysokiej rangi oficer SZ RP, mieli bardzo interesować się m.in. Amerykanie, ale nie zostali dopuszczeni do tajemnic technicznych systemu rozpoznania celów i kierowania ogniem.