PGZ do wzmocnienia czy podzielenia? Ostra wymiana zdań.

Dworczyk ocenił, że sukcesu polskiej zbrojeniówki nie należy mierzyć wynikami finansowymi spółek zależnych od państwowych zamówień, lecz skalą eksportu. Krytykował częste zmiany kierownictwa PGZ oraz polityczne nominacje w spółkach zbrojeniowych, wskazując, że utrudniają one długofalowy rozwój. Jako przykłady problemów wymienił opóźnienia programu Orlik oraz zbyt wolny wzrost produkcji amunicji 155 mm.

Przewodniczący sejmowej Komisji Obrony Andrzej Grzyb bronił roli PGZ, przypominając, że grupa uratowała część zakładów przemysłowych, m.in. w Wielkopolsce. Jednocześnie przyznał, że produkcja zbrojeniowa powinna być bardziej rozproszona geograficznie, aby ograniczyć ryzyko wynikające z położenia części zakładów blisko wschodniej granicy.

Obaj politycy zgodzili się natomiast, że państwo powinno szerzej wykorzystywać potencjał prywatnych firm oraz rozwijać eksport uzbrojenia. W ich ocenie przyszłość polskiej zbrojeniówki zależy od zwiększenia mocy produkcyjnych, transferu technologii i skuteczniejszej współpracy przemysłu z rządem.